หนึ่งว่าถูกฉีดเลือดไก่เข้าตัวก็ไม่ปาน
“ให้ตายเถิด! เทพธิดาของเรากินชามเดียวไม่หนำใจ… ดูเหมือนนางจะเสพติดมันเข้าเสียแล้ว”
การรับรู้ของบางคนเฉียบแหลมกว่าคนอื่น พวกเขามองจานเต้าหู้เหม็นด้วยสีหน้าสงสัย เจ้าสิ่งนี้กินได้จริงหรือนี่
ก็น่าจะกินได้นั่นละนะ… พวกเขาเชื่อใจหนานกงหวั่น เมื่อเทพธิดาของพวกเขากินอย่างมีความสุข แปลว่ามันต้องกินได้แน่ๆ
ความรู้สึกหลากหลายเริ่มขยายตัวอยู่ภายในหัวใจของทุกคน สายตาที่พวกเขาใช้มองเต้าหู้เหม็นไม่มีความสะอิดสะเอียนอีกต่อไป เพราะนี่คืออาหารที่เทพธิดาของพวกเขากิน…
ปู้ฟางเมินใส่ความงดงามของหนานกงหวั่นอย่างสิ้นเชิง
เขายกยิ้มมุมปากพลางเก็บกระทะกลุ่มดาวเต่าดำ ก่อนหยิบถังแล้วเดินกลับเข้าร้านไป
“หากเจ้าอยากกินอีกชาม ก็เชิญที่ร้านของข้า”
หนานกงหวั่นจับจานแน่นพลางมองแผ่นหลังบางๆ ของปู้ฟาง นางเม้มริมฝีปากสีแดงก่ำเพราะเพลิดเพลินกับรสชาติของเต้าหู้เหม็นที่ยังกรุ่นอยู่ในปาก หญิงสาวส่งสายตาไม่พอใจให้ปู้ฟางก่อน จะเดินตามอีกฝ่ายเข้าร้านไป
หลายคนที่รวมตัวกันรอบๆ ร้านเริ่มส่งเสียงอึกทึก
เทพธิดาของพวกเขาเดินเข้าร้านอาหารหมอกเมฆาซอม
