สน่ห์ของเต้าหู้เหม็นหลังได้ชิม พวกเขาต้องพ่ายแพ้และหลงใหลในรสชาติของมัน กลิ่นที่ต่างกันสุดขั้วนั้นมีพลังท่วมท้น
ในที่สุดหนานกงหวั่นก็กลืนเต้าหู้เหม็นคำสุดท้ายลงคอ ริมฝีปากสีแดงก่ำเป็นประกายจากความมันของเต้าหู้เหม็น นางพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด เรือนร่างอวบอัดสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนเผลอค ครางออกมาเบาๆ
ดวงตาคู่งามของนางฉ่ำวาวราวกับมีหยดน้ำขณะมองปู้ฟาง
หนานกงหวั่นเผยอริมฝีปาก ลมหายใจขาดช่วง
“ข้า… ขออีกชามได้หรือไม่”