อนจะพาผิวขาวผ่องมาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านของชายหนุ มแล้วมองเต้าหู้เหม็น หลังจากมองอาหาร นางก็หันหน้ามามองปู้ฟางพลางขมวดคิ้ว
“นี่คือเต้าหู้เหม็นของแท้ทำจากสูตรลับของร้านอาหารหมอกเมฆา จานละยี่สิบผลึก ร้านเราให้การดูแลอย่างจริงใจ ค้าขายเป็นธรรมไม่ว่าจะเป็นคนชราหรือหนุ่มสาว” ปู้ฟางกล่าว
“รู้หรือไม่ว่าอาหารของเจ้ากระทบการขายโอสถทิพย์ของตระกูลหนานกงในย่านนี้ ในเมื่อเจ้าทำออกมาแล้ว ข้าก็จะชิมสักหน่อย หากมันกินไม่ได้ เจ้าควรหยุดทำทันทีแล้วปิดร้านไป หากย ยังเปิดร้านอยู่อีก เจ้าต้องนึกถึงผลที่ตามมาไม่ออกแน่ และข้าหนานกงหวั่นก็สามารถทำตามที่พูดได้อย่างแน่นอน”
หญิงสาวผมแดงจ้องปู้ฟางแล้วพูดขึ้นช้าๆ
“แล้วถ้ามันกินได้ล่ะ” ถึงปู้ฟางไม่รู้ว่าหนานกงหวั่นคือใคร แต่รูปร่างหน้าตาของนางก็เจริญหูเจริญตาเขาไม่น้อย
“เจ้าสามารถขายอาหารที่นี่ต่อไป ข้าหนานกงหวั่นจะไม่สร้างปัญหาให้อีก” หนานกงหวั่นยกมือขึ้นขณะพูด
“ตกลง”
ปู้ฟางพยักหน้าให้นางแล้วหยิบจานเต้าหู้เหม็นขึ้นมา เขาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจจากนั้นก็โยนจานให้
