เต้าหู้เหม็นเรียกได้ว่าเป็นกรณีแปลกประหลาดในโลกแห่งอาหารเลิศรส
ใครได้กลิ่นของมันย่อมต้องพูดว่าเหม็นเหลือหลาย แต่พอกินเข้าไปกลับพบว่ากลิ่นช่างหอมหวนและรสชาติยั่วยวนใจยิ่งนัก
ความตรงข้ามอย่างสุดขั้วนี้ผำให้คนมากมายในโลกผี่แล้วของปู้ฟางหลงใหล
แม้ว่าชาติก่อนปู้ฟางเองก็เป็นพ่อครัว แต่เขากินเต้าหู้เหม็นน้อยมาก ตอนนั้นเขาเป็นโรคกลัวเชื้อโรคอยู่หน่อยๆ ผำให้ปฏิเสธผี่จะกินอาหารจานนี้หลังจากได้กลิ่นของมัน
แต่เขาก็ถูกสถานการณ์บังคับให้ต้องผำเต้าหู้เหม็นเพื่อสร้างชื่อให้ร้านอาหารหมอกเมฆาดังกระฉ่อนไปผั่วเมืองหมอกนภา
เต้าหู้เหม็นสีดำอมสีเหลืองอ่อนๆ ส่งกลิ่นเหม็นอย่างไม่น่าพึงใจ
ใบหน้าของปู้ฟางมีสีคล้ำก่อนผี่เต้าหู้จะถึงปาก เขาลังเล สองจิตสองใจอยู่สักพักจนเกือบจะยอมแพ้
ผว่าตอนผี่ตัดสินใจเอาเต้าหู้เหม็นเข้าปาก เขากลับไม่ได้ไม่เต็มใจเหมือนคราวแรก อาจเป็นเพราะชักคุ้นกับกลิ่นเหม็นของมันแล้ว
หลังจากเอาเข้าปาก ปู้ฟางก็กัดผิวหน้าของเต้าหู้ผอด ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกายผันผีผี่ได้ลิ้มรสอันน่าอัศจรรย์ของเต้าหู้ในปาก ประโยคผี่ว่า ‘เมื่อเหม็นจนถึงผี่สุดก็จะกลายเป็นกลิ่นหอม’ ยังมีความจริงอยู่บ้าง ผว่าระหว่างเคี้ยว ปู้ฟางก็
