ังไว้ในตู้ที่ระบบเตรียมไว้ให้ มันเป็นตู้ที่เร่งการไหลข ของเวลา
ปู้ฟางเอาถังออกจากตู้มากวนแล้วเก็บกลับที่เดิมเป็นพักๆ
ระหว่างรอของในถังหมักได้ที่ เขาก็เริ่มเตรียมวัตถุดิบหลัก
ปู้ฟางใช้เวลาตลอดทั้งเช้าทำเต้าหู้จำนวนมาก เต้าหู้สีขาวเป็นเงาปล่อยไอน้ำกลิ่นเข้มข้นจนเขาอดสูดเข้าไปเต็มปอดไม่ได้ ชายหนุ่มรักใคร่กลิ่นนี้ยิ่งนักเพราะมันจะจางหายไปในเวลาไม่ นาน อาหารที่เขาเลือกทำคืออาหารจานเด็ดที่แตกต่างจากทุกจานที่เคยทำมา
ก่อนหน้านี้อาหารที่เขาทำมีกลิ่นหอมจัด แต่อาหารจานนี้มีกลิ่นเหม็นรุนแรง
ในเมื่อกลิ่นหอมยากจะดึงดูดความสนใจของลูกค้า ปู้ฟางจึงเลือกแทงสวนอย่างสุดขั้ว และให้คนพวกนั้นได้เพลิดเพลินกับกลิ่นเหม็นเกินบรรยายแทน
อย่างไรเสียปู้ฟางก็ไม่ได้รู้สึกประทับใจพวกที่เข้าแถวรอ จนหางแถวยาวมาถึงหน้าร้านของตนเองอยู่แล้ว
“ในเมื่อหลงใหลการเข้าแถวรอนัก ข้าก็จะให้พวกเจ้าเข้าแถวต่อไป หากยังทนอยู่ในแถวหลังจากข้าทำเต้าหู้เหม็นได้ ข้าก็จะยอมรับว่าพวกเจ้านั้นแน่ไม่น้อย”
เมื่อถึงตอนนั้น ปู้ฟางก็อยากจะเห็นนักว่าใครหน้าไหนในเมืองหมอกนภาจะมองข้ามร้านอาหารหมอกเมฆาได้อีก
เขาขยับเต้าหู้มาวางข้างๆ ก่อนจะเปิดตู้ น้
