ดวงตาของหยางเหม่ยจี๋เบิกโพลงขณะมองปู้ฟาง ความมั่นใจของเขาทำให้นางรู้สึกงุนงง เพราะนางรู้ดีว่าการทำร้านอาหารในเมืองหมอกนภานั้นยากเย็นเพียงใด
ในเมืองหมอกนภา ธุรกิจการค้าอื่นๆ รุ่งเรืองกว่าร้านอาหารทั้งนั้น
“ท่านมั่นใจเรื่องนี้จริงหรือ” หยางเหม่ยจี๋สูดหายใจลึก เอ่ยถามอีกฝ่ายอีกครั้ง
ในเมื่อปู้ฟางเอาของอร่อยอย่างขนมปังหอยนางรมหน้าตาประหลาดออกมาให้นางกิน แปลว่าเขาอาจมีหนทางเอาชนะร้านโอสถทิพย์ในละแวกนี้ก็เป็นได้
หยางเหม่ยจี๋ยังรู้สึกเพลิดเพลินกับความอร่อยที่หลงเหลืออยู่ในปากจนถึงตอนนี้ รสชาติของมันเลิศล้ำ และกระตุ้นให้นางอยากชิมอีก ขนาดอาหารฝีมือพ่อของนางซึ่งเป็นเจ้าของร้านอาหา ารหมอกเมฆาคนแรกยังไม่อร่อยเพียงนี้
“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ นับจากนี้ไปข้าคือเจ้าของร้านอาหารหมอกเมฆา” ปู้ฟางพยักหน้าให้อีกฝ่าย ยกมุมปากขึ้นแสดงให้เห็นถึงความยินดี
ทว่าหยางเหม่ยจี๋กลับมีท่าทางเหมือนกำลังตัดสินใจเรื่องที่ยากที่สุด
ตัวของนางสั่นเทิ้มราวกับถูกเปลื้องกำลังจนหมดสิ้น กล้ามเนื้อลู่ลงจนตัวลงมากองกับพื้น สีหน้ามีแต่ความฝืนใจ
“ข้าหวังว่าท่านจะไม่ทำให้ชื่อของร้านอาหารหมอกเมฆาเสื่อมเสีย เมื่อก่อนมันเคยเป็นหนึ่งในร้านอาห
