ต๊ะภายในร้านในไม่ช้า” ทั นใดนั้นเสียงจริงจังของระบบก็ดังก้องในใจปู้ฟาง
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของปู้ฟางก็สว่างวาบขึ้นมา ในที่สุดการปรับปรุงร้านก็เสร็จสมบูรณ์ เขายกยิ้มมุมปากหันมองหนุ่มคลั่งรักที่นั่งอยู่ข้างๆ ปู้ฟางยืนขึ้นตบบ่าชายคนนั้ นเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ลุกขึ้นแล้วคืนเก้าอี้มา หมดเวลาเปิดร้านของวันนี้แล้ว”
ชายคลั่งรักสะดุ้งเฮือก หันหน้ามองปู้ฟางด้วยอาการสับสน กระนั้นก็รู้สึกได้ถึงการเสียดสีตรงบั้นท้ายขณะที่เก้าอี้ถูกปู้ฟางลากออกไป เขาร่วงก้นจ้ำเบ้าพร้อมเสียงดังตุ้บ สีหน้าเปล ลี่ยนเป็นเหยเก
หลังจากดึงเก้าอี้ออกมาได้แล้ว ปู้ฟางก็หิ้วมันกลับเข้าร้านไป
ชายคนดังกล่าวยืนขึ้นพลางถลึงตามองปู้ฟาง
ปัง!!
ประตูโลหะของร้านถูกเหวี่ยงปิดอย่างไม่แยแสพร้อมเสียงดังสนั่น ตัดขาดจากสายตาขุ่นเคืองของชายหนุ่มที่อยู่ข้างนอกโดยสิ้นเชิง
หลายคนที่เห็นเหตุการณ์มองชายคลั่งรักด้วยสายตาแปลกประหลาด
สายตาของพวกเขาเหมือนมีทั้งความเย้ยหยันและความขบขัน ทำให้ใบหน้าของชายคลั่งรักร้อนผ่าว
เขาเหล่มองร้านอีกรอบก่อนจะเดินออกไป
ตอนปู้ฟางปิดประตูร้าน ริมฝีปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ระบบปรับปรุงร้านเสร็จสมบูรณ์แล
