อืม ออกไปเดินเล่นมานิดหน่อย เจ้ามาหาข้ามีธุระอะไรหรือเปล่า เย่หนานหันไปถามอวี้เซียวจื่อ
เอ่อ ไม่มีอะไรขอรับ แค่แวะมาดูว่าท่านผู้อาวุโสต้องการอะไรเพิ่มเติมหรือไม่ อวี้เซียวจื่อลังเลครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าเอ่ยปากขอให้เย่หนานช่วย
อืม ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรขาดเหลือนนะ เย่หนานตรองดูแล้วก็ตอบไป
ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันอีกครู่หนึ่ง อวี้เซียวจื่อจึงขอตัวกลับ
อวี้เซียวจื่อเก็บอาการได้เนียนมาก เย่หนานจึงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ
เหตุผลหลักคือ ในหัวของเย่หนานมีแต่เรื่องกิน เที่ยว เล่น สนุกสนาน เขาขี้เกียจไปเดาใจใครให้ปวดหัว
ค่ำคืนมาเยือน เย่หนานและหลิงหลงต่างแยกย้ายเข้าห้องนอน
ภายในห้องของหลิงหลง บนโต๊ะข้างหัวเตียง
ลูกแก้วสีดำค่อยๆ ลอยขึ้น
แสงสีดำส่องสว่างวาบขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่หลิงหลงที่หลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว
ภายในห้องเริ่มมีหมอกควันสีดำปกคลุม
แม้แต่ตัวลูกแก้วเอง ก็สลายกลายเป็นหมอกควันสีดำ
เหลือเพียงหัวใจสีดำดวงเล็กๆ ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ
แต่ทว่าในวินาทีต่อมา
หมอกควันสีดำทั้งหมดในห้อง ต่างพากันไหลไปรวมตัวที่หัวใจดวงนั้น
ไม่นานนัก โดยมีหัวใจสีดำเป็นแกนกลาง ร่างเงาสีดำรูปร่างคล้ายมนุษย์ขนาดใหญ่
