งกระอักเลือดออกมา
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ เขาพยายามก้มหน้าลงมองร่างกายตนเอง แล้วก็เห็นแผลสดขนาดใหญ่ที่มีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
เขา…เขาถูกไอ้กุ้งนี่หยามเป็นครั้งที่สองได้อย่างไรกัน!
เหลียงไคมองไปที่กุ้งตั๊กแตน รู้สึกโกรธมากเสียจนอยากกระอักเลือดออกมาอีกยก ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านรุนแรง ใบหน้าซีดเผือดเหมือนผี
“บัดซบ… ข้าจะจับเจ้ามาตุ๋นให้มันรู้เรื่องรู้ราวไปเสียเลย!”
ความโหดเหี้ยมพาดผ่านดวงตาของเหลียงไคขณะก้าวขาออกมาข้างหน้า
เจ้ากุ้งที่ลอยอยู่กลางอากาศโบกก้ามที่หน้าตาเหมือนเคียวของมันไปมา เมื่อเห็นเหลียงไคก้าวออกมา มันก็เปลี่ยนสภาพไปเป็นลำแสงสีทองอร่าม จากนั้นร่างกายก็ขยับพุ่งลงไปด้านล่าง
ฉึก!!
เหลียงไคร้องเสียงหลงอีกครั้งอย่างทุกข์ระทม ร่างถูกเจาะทะลวงอีกคราจนเป็นรูโบ๋
ลำแสงสีทองสลายหายไป พร้อมเจ้ากุ้งที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ร่างกายของมันยังคงเป็นสีทองสว่าง ไม่มีแม้แต่รอยเลือดแปดเปื้อน
ฉึก ฉึก!
หลังจากหยุดไปชั่วครู่ เจ้ากุ้งก็เปลี่ยนสภาพไปเป็นลำแสงสีทองอีกครั้ง มันเจาะทะลวงร่างของเหลียงไคไม่หยุดหย่อน ทิ้งปากแผลเปิดเลือดสาดกระจายเอาไว้มากมาย
เหลียงไคกระ
