ม เพลิงที่ห้อมล้อมร่างกายอยู่ค่อยๆ มอดดับลง ชายหนุ่มไม่อาจบังคับใช้วิชากายาปีศาจอาทิตย์แผดเผาได้อีกต่อไป
“ใครจะไปคิดว่า…ไอ้ขี้แพ้อย่างเจ้าจะมีความสามารถอะไรเช่นนี้ซ่อนอยู่ ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ…วงแหวนปราณเช่นนั้นรึ เป็นแค่พวกระดับแปดไม่รู้หัวนอนปลายเท้า แต่กลับสร้าง ‘ ‘วงแหวนปราณพื้นที่’ ได้ต่อหน้าต่อตาข้า…”
เหลียงไคหัวเราะกับตนเอง รอยยิ้มขมขื่นวาดอยู่บนริมฝีปาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าปู้ฟางจะสร้างวงแหวนปราณพื้นที่ขึ้นได้จากก๋วยเตี๋ยวอาละวาดเก้าชาม
เขารู้สึกว่า…เรื่องนี้มันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเสียพลังปราณไปมากจากการถูกกุ้งตั๊กแตนสีทองทะลวงร่าง… ตอนนี้เขาอ่อนแอลงมากทีเดียว
คนอย่างเขากลับต้องมาถูกสยบด้วยน้ำมือของพวกไม่รู้หัวนอนปลายเท้า เหลียงไครู้สึกอับอายจนใบหน้าเจ็บปวดไปหมด
เหลียงไคกระทืบเท้าลงบนพื้นจนแตกละเอียด พลังปราณเที่ยงแท้ลอยวนอยู่รอบกาย เตรียมจะกระโจนออกจากก้นหลุม!
แต่ตอนที่เขากำลังพุ่งออกจากก้นหลุมนั้นเอง หัวใจของเหลียงไคก็ต้องกระตุก
ปู้ฟางมองเขาด้วยสายตาเย็นชายิ่ง
ชายหนุ่มลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างสง่างามร
