ุ่มดาวเต่าดำเบาๆ มันหมุนติ้วอยู่กลางอากาศก่อนจะพุ่งเข้าใส่เหลียงไค
ตอนนั้นเอง… ทุกคนที่ดูอยู่ต่างก็ตัวแข็งทื่อ
ทั้งโอวหยางเสี่ยวอี้ เซียวเสี่ยวหลง… หรือจีเฉิงเสวี่ยรวมถึงคนอื่นๆ บนกำแพงเมืองต่างตกตะลึงด้วยกันทั้งสิ้น สีหน้ามีแต่ความสับสน
พวกเขาเพิ่งจะเห็นอะไรไปน่ะ
เมื่อครู่เป็นเถ้าแก่ปู้ที่สุดท้ายก็ยอมแสดงฝีมือรึ
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นเถ้าแก่ปู้ลงมือ ใครจะคาดคิดว่าคนอย่างเถ้าแก่ปู้ ที่ปกติเก็บเนื้อเก็บตัวไม่แสดงฝีมือจะเปิดฉากจู่โจมคู่ต่อสู้ที่ทรงพลังเช่นนี้
แล้วเจ้าดำล่ะ
พวกเขาจนด้วยเกล้า ทว่าเบื้องหลังความฉงนสนเท่ห์คือความรู้สึกที่ทำให้หัวใจดำดิ่ง หรือว่าเจ้าดำจะจากไปแล้ว
พอไม่มีเจ้าดำ เถ้าแก่ปู้จึงต้องทำหลายสิ่งด้วยตัวเอง
แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นถึงยอดฝีมือระดับสิบขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์
เถ้าแก่ปู้จะรับมือกับคนคนนี้ได้จริงๆ หรือ
เหลียงไคมองปู้ฟางที่ทะยานเข้ามาพลางยิ้มเย็นเยือก
“ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตายเอง… เช่นนั้นก็ลงนรกเสียเถอะ เอาไว้ข้าจะดูดหมื่นไฟประลัยกัลป์ออกจากซากศพของเจ้าทีหลัง!”
