ั้งใจจะกินก๋วยเตี๋ยวอาละวาดอีกชามเพื่อรักษาความแข็งแกร่งให้อยู่ในจุดสูงสุด เขาหลงใหลความรู้สึกที่ร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
ก่อนที่เซียวเหมิงจะทันได้กลืนก๋วยเตี๋ยวอาละวาด เขาก็รู้สึกเหมือนว่าร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปหมด ไม่สามารถขยับกล้ามเนื้อได้แม้สักมัด ราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยพลังที่น่าสะพรึงกล ลัว ขนาดแค่จะกินก๋วยเตี๋ยวก็ยังไม่สามารถทำได้
เกิดอะไรขึ้นกัน
ดวงตาของเซียวเหมิงเบิกโพลงพลางมองเหลียงไคที่กำลังแสยะยิ้ม
เหลียงไคลอยตัวกลางอากาศอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามาหาเซียวเหมิง ผมที่ปลิวไสวไปตามสายลมทำให้ชายหนุ่มดูหล่อเหลาขึ้นเป็นกอง
“ก๋วยเตี๋ยวที่เพิ่มความแข็งแกร่งให้เจ้านั้น… น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว” เหลียงไคพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ พลางยกมือขาวผ่องของตนขึ้นมา ชายหนุ่มแค่โบกมือ ก๋วยเตี๋ยวอาละวาดในมือของ งเซียวเหมิงก็ลอยมาหาเขาแล้ว
เซียวเหมิงตื่นตกใจ พลังเมื่อครู่คือพลังอะไรกัน คนคนนี้สามารถขัดขวางไม่ให้เขาขยับตัวได้ มิหนำซ้ำเพียงแค่โบกมือก็เอาสิ่งของในมือของเขาไ
