“ท่านเอาข้าวผัดไข่เหมือนเดิมใช่หรือไม่”
โอวหยางเสี่ยวอี้ที่นั่งขดอยู่บนเก้าอี้เอ่ยปากถามเป่ยกงหมิงที่เพิ่งเดินเข้าประตูร้านมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ
เป่ยกงหมิงมองเด็กหญิงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาหาที่นั่งแล้วเริ่มหันไปจ้องทางห้องครัว
เขามาที่ร้านทุกวันเพราะหวังว่าจะเจอปู้ฟาง ชายหนุ่มยังไม่กลับมาเสียดี แต่ก็เป็นไปได้ว่าจะกลับมาในเร็ววันนี้
เมื่อปู้ฟางกลับมาเขาจะรีบรายงานผู้บัญชาการเฟิงทันที และผู้บัญชาการเฟิงก็จะรีบรุดมาที่นี่พร้อมด้วยผู้ฝึกตนมากมายจากสำนักมหาพิภพ เพื่อบังคับให้ไอ้หนุ่มที่กินหมื่นไฟประลัยกั ลป์เข้าไปคายไฟออกมา
ไม่มีใครต้านทานแสนยานุภาพอันเกรียงไกรของสำนักมหาพิภพได้แน่นอน
เป่ยกงหมิงมั่นใจเป็นอันมาก เขาเริ่มจินตนาการชะตากรรมอันน่าสมเพชของปู้ฟางหลังจากถูกสำนักของเขาจัดการ แล้วก็อดยิ้มออกมาอย่างสาแก่ใจไม่ได้
ตึก...
เสียงดังตึกปลุกเขาให้ตื่นจากฝันกลางวัน
โอวหยางเสี่ยวอี้วางชามข้าวผัดไข่ลงตรงหน้า จากนั้นก็ส่งเสียงจิ๊จ๊ะเบาๆ เนื่องจากเห็นว่าเป่ยกงหมิงกำลังเหม่อลอยฝันหวานอยู่
มุมปากของเป่ยกงหมิงยกขึ้นอีกครั้ง เขาลากชามเข้ามาใกล้ หยิบช้อน
