งที่นี่ ได้”
ปู้ฟางโต้ขึ้นเหนือคลื่นส่งน้ำให้สาดกระเซ็น เขาหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบกุ้งตั๊กแตนตำข้าวตัวสุดท้ายออกมาจากกระทะกลุ่มดาวเต่าดำ
เขายกมีดแกะเปลือกอย่างช่ำชอง
พอชาวสมุทรเห็นดังนั้นริมฝีปากของพวกเขาก็กระตุก “ไม่แปลกใจว่าเหตุใดกุ้งตั๊กแตนตำข้าวทะเลลึกจึงไล่ตามมนุษย์ผู้นั้น”
เมื่อเห็นปู้ฟางแกะเปลือกกุ้งตั๊กแตนตำข้าวอย่างคล่องมือ ก็ชัดเจนมากว่าคนคนนี้น่าจะกินกุ้งตั๊กแตนตำข้าวไปหลายตัวแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นกุ้งตั๊กแตนตำข้าวที่กินอยู่ยังปรุงสุกจนเป็นสีแดงและมันเยิ้ม แถมยังกินต่อหน้าพญากุ้งตั๊กแตนขั้นเซียนเทพด้วย… ถือเป็นการยั่วโมโหกันโต้งๆ เลยไม่ใช่หรือ
หลังจากกินกุ้งตัวสุดท้ายเสร็จ ปู้ฟางก็โยนเปลือกลงน้ำจนเกิดเสียงดัง ‘จ๋อม’
ปู้ฟางถอนหายใจยาวอย่างสบายใจ เขาแลบลิ้นเลียปากมันเยิ้ม รู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวเหมือนขนนก ช่างเป็นมื้ออาหารที่เลิศรสจริงๆ
พญากุ้งตั๊กแตนขั้นเซียนเทพเดือดดาล สะบัดก้ามใส่อีกฝ่าย
พลังปราณของปู้ฟางทรงพลังยิ่งขึ้น เขาเพ่งสมาธิขยับซ้ายขวาเพื่อหลบการโจมตีที่รวดเร็วของพญากุ้งตั๊กแตนขั้นเซียนเทพ
พอชาวสมุทรตั้
