“อวี่ฝูอาจไม่ได้ศึกษาศาสตร์การทำอาหารจากท่านอีกต่อไปแล้ว…”
อาหนี่บอกปู้ฟางด้วยความหวาดหวั่น พยายามสำรวจสีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างระมัดระวัง เขากลัวว่าปู้ฟางจะไม่พอใจ จขึ้นมา แล้วเจ้าดำที่อยู่ข้างๆ จะยกอุ้งเท้าตบเขาจนกลับบ้านเก่า
แต่ความกังวลของอาหนี่นั้นเกินกว่าเหตุไปมาก เนื่องจากเจ้าดำไม่ได้สนใจเขาแม้แต่น้อย มนุษย์อสรพิษตัวจ้อยจะไป ปมีค่าพอให้ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ยกอุ้งเท้าขึ้นมาได้อย่างไร
แถมปู้ฟางก็ไม่ได้บันดาลโทสะอย่างที่อาหนี่คิดอีกด้วย เขาทำเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย หน้าตาดูงุนงง
“เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน เกิดอะไรขึ้นกับอวี่ฝู” ปู้ฟางถามด้วยความสับสน
อาหนี่คลายความกังวลใจลงแต่ก็ยังไม่กล้าสบตาปู้ฟางตรงๆ เขากัดฟันตอบ “ให้ท่านหัวหน้าเผ่าบอกท่านเองดีกว่า.. .. ข้าไม่ค่อยหลักแหลมนัก คงอธิบายให้ท่านเข้าใจอย่างชัดแจ้งไม่ได้”
ปู้ฟางพยักหน้าตกลง
พออาหนี่เห็นปู้ฟางพยักหน้ารับ เขาก็สบายใจขึ้นมา มนุษย์อสรพิษหนุ่มหันไปมองบรรดาทหารยามที่ยืนรายล้อมอยู่ “ “กลับไปประจำที่ได้แล้ว แล้วนี่พวกเจ้าจะเอาหอกออกมาโบกไปมาทำไม ศิษย์พี่ผู้นี้เป็นสหายของเผ่าเรา”
สีหน้าของอาหนี่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาโบกมือไปมาเพื่
