ตอบด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน “อาหนี่พู ดเช่นนั้นก็ไม่ถูก อวี่ฝูจะไม่อยากเรียนศาสตร์การทำอาหารจากท่านได้อย่างไรกัน เถ้าแก่ปู้ นางปวารณาตนเป็นศิษย์ ในความดูแลของท่านไปแล้ว…
“เพียงแต่ว่า… มีสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของพวกเราเกิดขึ้นก็เท่านั้น เลย…”
เมื่อผู้อาวุโสตนอื่นๆ เห็นความไม่มีกาลเทศะของปู้ฟาง ใบหน้าของพวกเขาก็บูดบึ้งทันที อวี่เฟิงเป็นหัวหน้าเผ่าของ งพวกเขา เป็นชายที่ถือเป็นความภาคภูมิใจของเผ่า พวกเขาย่อมไม่พอใจที่เห็นอวี่เฟิงถูกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ไ ไหนไม่รู้มาสอบสวนเหมือนเป็นผู้ร้ายเช่นนี้
“เจ้าพูดจาให้มันดีกว่านี้ไม่ได้หรือ อวี่เฟิงเป็นหัวหน้าเผ่าของเรา เขาถือเป็นความภูมิใจเป็นเกียรติยศของเรา การที่เจ้ามาทำตัวเย่อหยิ่งยกตนข่มท่านต่อหน้าเขาเช่นนี้มันช่างไร้มารยาทเสียจริง” หนึ่งในผู้อาวุโสเผ่ามนุษย์อส สรพิษพูดกับปู้ฟางด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ปู้ฟางขมวดคิ้ว ประกายเย็นวาบผ่านดวงตาขณะมองไปที่ผู้อาวุโสผู้นั้น
หัวใจของอวี่เฟิงพลันกระตุกวูบ เขารีบเปลี่ยนเรื่อง “เถ้าแก่ปู้ พวกข้าขอให้อวี่ฝูกลับบ้านมาเพราะมีเรื่องด่วนที เผ่าของเรา… เมื่อสองสามวันก่อน มีงานประชุมใหญ่ของมนุษย์อสรพิษทั่วหล้า ในฐานะบุตรสาวของห
