จนเกิดเป็นเมฆหลากสีในอ อากาศ
ความอิ่มเอมใจฉายอยู่บนใบหน้าของชาวเมืองทุกคนที่ได้กินเกี๊ยวสีรุ้งในน้ำซุป ความเศร้าโศกอาดูรจากการสูญเสีย ที่อยู่อาศัยค่อยๆ เบาบางลงด้วยผลลัพธ์จากอาหารจานนี้ ทุกคนกลับมามีความหวังกับอนาคตอีกครั้ง
…
ณ อาคารที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือดินแดนแสนภูผา
ผู้บัญชาการเฟิงนำกลุ่มศิษย์เดินออกจากห้องโถงหลักเข้าไปยังจัตุรัส เขากวาดตามองใบหน้าทุกคนที่ยืนอยู่ในจัตุรั สนั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา ก่อนจะประกาศออกมาโดยไม่มีแม้แต่เสี้ยวของรอยยิ้ม
“โดยปกติแล้วพวกเจ้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปยังสนามฝึกซ้อมเด็ดขาด แต่ครั้งนี้ข้าจะเป็นคนนำพวกเจ้าไป สิ่งที่ พวกเจ้าจะพบในสนามฝึกซ้อมคือพวกคนป่าที่เป็นคนท้องถิ่นของสถานที่แห่งนั้น พวกเจ้าทุกคนต้องผ่านประสบการณ์การ รต่อสู้ที่แลกมาด้วยชีวิตในสนามรบจริงๆ พวกคนป่านี้ไม่ได้มีพลังปราณสูงส่ง และพวกเขาจะมาเป็นคู่ต่อสู้ให้พวกเจ้ าในครั้งนี้… นี่เป็นบททดสอบที่ทุกคนจะต้องผ่านไปให้ได้ หวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังจนทำให้ภารกิจของ งสำนักล้มเหลว” ผู้บัญชาการเฟิงพูดอย่างตรงไปตรงมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
พอเขาพูดจบ ผู้ฝึกตนในชุดคลุมยาวสีเทาสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นที
