งแต่ที่อวี่ฝูไม่อยู่ เถ้าแก่ปู้ก็เหลือแค่เขาคนเดียวที่เอาไว้คอยรังแก
เซียวเยียนอวี่มองปู้ฟางด้วยดวงตาอ่อนโยน จากนั้นก็ยกมือขาวผ่องยื่นถุงเงินขนาดใหญ่ซึ่งมีผลึกเต็มถุงให้ปู้ฟาง
“เถ้าแก่ปู้ ในนี้มีหนึ่งหมื่นผลึก แต่ข้ารู้ว่าต่อให้ตระกูลเซียวมอบผลึกมากกว่านี้ให้ท่าน มันก็ไม่พอทดแทน บุญคุณที่ท่านมีต่อพวกเรา”
ดวงตาที่ชุ่มชื้นและสดใสของเซียวเยียนอวี่จ้องปู้ฟางเขม็งขณะกล่าวขอบคุณชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงจริงใจ
หลังจากฟังหญิงสาวพูด ปู้ฟางก็รู้สึกเขินเล็กน้อย กระนั้นไม่รู้เพราะความหน้าด้านหรือเหตุผลอื่น สีหน้าของเขากลั บไม่เปลี่ยนไปเลยตอนยื่นมือไปรับถุงเงินมา
โอวหยางเสี่ยวอี้ร้องเพลงเบาๆ ขณะเดินมาที่ร้านอย่างอารมณ์ดี
เด็กหญิงต้องมาทำงานที่นี่ทุกวัน นางจึงค้นพบความเปลี่ยนแปลงภายในร้านได้อย่างรวดเร็ว เด็กหญิงเดินวนรอบต้นตื่นร รู้ทางห้าสายกับต้นผลเมฆาม่วงแล้วพบว่าพื้นที่ในร้านใหญ่ขึ้น
“นายท่านตัวเหม็น… เหตุใดวันนี้ร้านจึงดูใหญ่โตขึ้น” โอวหยางเสี่ยวอี้มองปู้ฟางจากนั้นก็เอ่ยถาม
“ก็… มันขยายขึ้นไง” ปู้ฟางตอบเสียงนิ่ง ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เขายังกลัดกลุ้มอยู่ว่าควรเกลี้ยกล่อมเจ้าด ดำอย่างไรให้มันยอมตามไปทำภารกิ
