ด้านนอกของนครหลวงแห่งจักรวรรดิวายุแผ่ว เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้า เจ้าของร่างมีผมสีเทา มีขุมพลังแห่งมังกร ทั้งยังมีลำตัวตั้งตรง
ชายผมสีเทามีพลังปราณน่าเกรงขาม ทุกย่างก้าวของเขาก่อเกิดเป็นพายุที่ซัดไปข้างหน้า ทำให้ต้นไม้รอบตัวโอนเอนไปมา
ทว่าในมือของชายผมสีเทาผู้ที่มีขุมพลังอันเหลือกลับกำลังกำเนื้อขาย่างเอาไว้
บอกได้ยากว่ามันเป็นขาของอสูรเวทชนิดใดเพราะถูกย่างจนไหม้เกรียม หากไม่ใช่เพราะรูปทรงของขาที่ทำให้แยกแยะได้ว่าเป็นอสูรเวท มันคงดูเหมือนคนผู้นี้กำลังเคี้ยวถ่านอยู่
“เหอะ! ทำไมรสชาติอุบาทว์เช่นนี้”
ต้วนอวิ๋นกัดเนื้อขาย่างในมือเต็มคำพลางเร่งฝีเท้า แต่เนื้อย่างที่กัดเข้าไปพร้อมความคาดหวังกลับทำให้สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นขมขื่น เนื้อขาย่างนี้ขมเกินไป แทบจะเหมือนขี้เถ้าปั้นเป็นก้อนกลม มันมีรสขมจนชายหนุ่มแทบจะร้องไห้ออกมา
เขาคายเนื้อขาย่างออกจากปาก สีหน้าดูน่าสังเวชเหลือแสน
“ข้าก็ใช้เพลิงสังเคราะห์เหมือนกัน ทำไมถึงย่างให้อร่อยไม่ได้”
ต้วนอวิ๋นเขวี้ยงเนื้อขาย่างทิ้งด้วยความขยะแขยง ความผิดหวังฉาบเคลือบอยู่บนใบหน้า
เขาเดินทางจากดินแดนแสนภูผามายังจักรวรรดิวายุแผ่ว ด้วยปราณระดับ
