ุ่งขึ้นไปลอยอยู่กลางอากาศ มันสั่นสะท้านรุนแรง จากนั้นก็ปล่อยเสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังออกมา ก่อนจะกลายเป็นลำแสงแล้วหายวับไป…
เจ้าดำทำตาเยิ้มใส่หอคอยที่กำลังเลือนหาย มันแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ในใจมีแต่ความสับสน สาบานได้ว่าเคยเห็นหอคอยจิ๋วนี้มาก่อน แต่เห็นที่ไหนเห็นเมื่อไร… มันจำไม่ได้เลย
เมื่อนึกไม่ออก เจ้าดำก็ไม่เสียเวลาคิดอีกต่อไป
เจ้าดำสำรวจซากปรักหักพังรอบตัวแล้วเชิดหัวขึ้น มันพ่นลมเยาะออกจมูกก่อนจะเดินเยื้องย่างราวกับแมวกลับไปที่หน้าร้าน หาจุดสบายๆ แล้วล้มตัวลงนอน
“ไอ้หนู อย่าลืมว่าเจ้าติดหนี้ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้เป็นซี่โครงเนื้อมังกรขั้นเซียนเทพผัดเปรี้ยวหวาน”
เจ้าดำมองมาที่ปู้ฟาง เอ่ยเตือนอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะงีบหลับไป
ปู้ฟางพยักหน้าอย่างใจเย็น เขาเคยชิมเนื้อมังกรขั้นเซียนเทพแล้ว มันยอดเยี่ยมมาก และต้องวิเศษมากแน่หากเอามาทำซี่โครงผัดเปรี้ยวหวาน
“เอาละๆ ทุกอย่างจบลงแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเองได้”
ปู้ฟางรู้สึกขนลุกเล็กน้อยกับความเงียบสงัดรอบตัว เขาเลิกคิ้วมองสำรวจฝูงชน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ หลังพูดจบประโยคชายหนุ่มก็หันหลังแล้วเดินกลับเข้าร้านไป
ทันทีท
