นอนตรงหน้าร้าน ไม่นานก็มีเสียงกรนดังออกมาจากปาก
….
ภายในครัว ปู้ฟางหลับตาแน่นขณะที่พลังปราณเที่ยงแท้ในแก่นพลังของเขาโคจรอย่างรวดเร็ว
สายใยพลังปราณเที่ยงแท้นับไม่ถ้วนห่อหุ้มกระทะกลุ่มดาวเต่าดำเอาไว้พลางเฝ้าสังเกตการเปลี่ยนแปลงของพลังปราณในวัตถุดิบที่ใช้ทำพระกระโดดกำแพง
สีหน้าของปู้ฟางขึงขังจริงจังมาก เขารู้ดีว่าจะผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย เม็ดเหงื่อนับไม่ถ้วนเริ่มหยดจากหน้าผากแล้วไหลลงมาตามแก้ม
ในครัวนั้นสงบเงียบอย่างมาก คลื่นการต่อสู้ที่เกิดขึ้นนอกนครหลวงและเสียงระเบิดดังสนั่นเหมือนจะทะลุทะลวงเข้ามาในร้านไม่ได้แม้แต่น้อย
แต่ความจริงมันอาจเป็นเพราะปู้ฟางมีสมาธิกับการทำพระกระโดดกำแพงมากเสียจนไม่รับรู้ถึงสิ่งรบกวนภายนอกก็เป็นได้
ปู้ฟางรู้สึกว่าเขาประเมินความยากของพระกระโดดกำแพงต่ำไป หลังจากใส่วัตถุดิบที่มาจากอสูรเวทขั้นเซียนเทพสองตัว ความยากของอาหารจานนี้ก็เพิ่มขึ้นมาก
ขณะปลดปล่อยพลังปราณเที่ยงแท้ออกมาเพื่อปรุงอาหาร ปู้ฟางรู้สึกเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจ เรี่ยวแรงในการทำอาหารเหมือนจะหมดอยู่รอมร่อ
แต่แทนที่จะยอมจำนนให้กับความเหน็ดเหนื่อย ปู้ฟางกลับกัดฟันและสู้ต่อไป เขาเกรงว่าหากหย่อนกำลังลงแม้เพียงเสี้ยวเดี
