หน้ากลางโรงมหรสพแม้แต่น้อย
เยี่ยจึหลิงดูตื่นเต้นเป็นอันมาก นางกำหมัดแน่นพลางเอ่ย “เถ้าแก่ปู้นี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน! ไม่สิ เขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุดเสียที!”
นางยังจำตอนที่เจอปู้ฟางครั้งแรกได้ดี ตอนนั้นเขาดูอ่อนแอไม่น้อยทีเดียว…
เจ้าขาวเองก็ทั้งแข็งแกร่งและโหดเหี้ยม แถมยังน่ารักมากอีกด้วย นางทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกอยากไปเยือนนครหลวงแห่งจักรวรรดิวายุแผ่วเพื่อเจอเถ้าแก่ปู้ก่อตัวขึ้นในจิตใจ ไม่ต่างอะไรจากการอยากเจอบุคคลที่นางชื่นชมเลยแม้แต่น้อย
ทว่า… เยี่ยจึหลิงเอียงคอคิดพลางหรี่ตาลง นางควรบอกพี่หญิงหนี่หยันหรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
เยี่ยอวิ๋นชิงตกใจกลัวเสียจนร่างกายสั่นเทิ้มไปหมด เขาหยิบหวานเย็นแท่งตับมังกรออกมาจากแหวนคลังเก็บแล้วกัดมันเข้าไปเต็มคำทั้งๆ ที่ยังตัวสั่นอยู่
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่น่ากลัวมากจริงๆ “หมอนั่นแม้แต่ลูกไฟก็ยังไม่ละเว้น มีอะไรในทวีปนี้ที่เขาไม่คิดจะเอามากินบ้าง”
ปู้ฟางกินไฟ ส่วนตัวเขาก็กินหวานเย็นแท่งตับมังกรเพื่อทำให้ใจเย็นลง
พอต้วนอวิ๋นได้เห็นปู้ฟางฉีกไฟเป็นชิ้นๆ แล้วกินลงท้องไปกับตา ร่างของเขาก็พาลสั่นขึ้นมา
ชายหนุ่มเริ่มนึกถึงฉากที่ปู้ฟางเอา
