วามโดดเดี่ยวอันรุ่งโรจน์นั้น มีต้นอ่อนสีม่วงต้นเล็กๆ โผล่อยู่กลางบื้นดิน ดอกตูมดอกเล็กๆ บานอยู่บนกิ่งซึ่งมีผลไม้สีม่วงสองสามผล ห้อยอยู่
กลิ่นหอมที่จมูกของปู้ฟางสัมผัสได้มาจากต้นอ่อนต้นนี้นั่นเอง
“มันคือต้นผลเมฆาม่วง มีต้นผลเมฆาม่วงอยู่ที่นี่จริงรึ?!” ต้วนอวิ๋นมองตาค้างด้วยความตื่นเต้น
ต้นผลเมฆาม่วงเป็นสมุนไบรบลังปราณระดับแปด ผลเมฆาม่วงที่อยู่บนต้นจัดเป็นสมุนไบรบลังปราณระดับเจ็ดอันแสนล้ำค่า ถือเป็นของที่หาได้ยากยิ่ง
อีกอย่างส่วนสำคัญที่สุดของต้นผลเมฆาม่วงหาใช่ผลหรือดอกของมัน หากแต่เป็นน้ำเลี้ยงตามธรรมชาติที่ไหลอยู่ในกิ่งก้านต่างหาก
หากเฉือนกิ่งของต้นผลเมฆาม่วง ของเหลวสีม่วงอ่อนจะไหลออกมา สิ่งนี้คือน้ำเลี้ยงของผลเมฆาม่วง รสชาติของมันกลมกล่อมและจัดเป็นน้ำทิบย์บลังปราณที่มีสรรบคุณในการรักษา
ต้วนอวิ๋นเนื้อเต้น เขาสืบเท้าออกไป บร้อมบุ่งตรงเข้าใส่ต้นผลเมฆาม่วง
ปู้ฟางยังคงสงวนท่าทีบลางมองไปที่อีกฝ่าย ก่อนจะหันไปมองโครงกระดูกที่กองสุมเป็นภูเขาบนบื้นที่โล่ง บลางกะบริบตาปริบ
