“เจ้าอยากยืมเพลิงของข้า… เพื่อเผามันหวานเนี่ยนะ
“แน่ใจนะว่าไม่ได้จะล้อข้าให้เป็นจำอวดน่ะ เพลิงของข้าคือเพลิงสังเคราะห์ เป็นเพลิงแสนล้ำค่าที่ใช้หลอมโอสถทิพย์ แต่เจ้ากลับบอกว่าอยากใช้มันเผามันหวานเนี่ยนะ”
ต้วนอวิ๋นมองปู้ฟางด้วยดวงตาเบิกกว้าง เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกสุนัขสีดำจำนวนมากวิ่งเข้ามาทึ้งศีรษะ
“ไม่ต้องกลัวไป ข้าไม่ได้จะเอาเปรียบเจ้า ในเมื่อข้าขอยืมเพลิงของเจ้า ข้าก็จะให้มันหวานกับเจ้าครึ่งหัว” เมื่อปู้ฟางเห็นว่าต้วนอวิ๋นกำลังมองมาด้วยสีหน้าประหลาด ชายหนุ่มก็หยุดคิดสักพัก จากนั้นก็พูดออกมาพร้อมสายตาเข้าอกเข้าใจ
เมื่อต้วนอวิ๋นได้ยินข้อเสนอของปู้ฟาง เขาก็ชะงักไป รู้สึกอยากกระอักเลือดขึ้นมารอมร่อ ไอ้หมอนี่ที่เดินไปเดินมาเอากระทะฟาดหน้าคนอื่น…มันสติดีหรือเปล่าเนี่ย ข้าดูเหมือนคนที่จะเอาศักดิ์ศรีของตนไปเปิดท้ายขายของเพื่อแลกมันหวานรึ
เพลิงสังเคราะห์นั้นเป็นสมบัติล้ำค่าของนักเล่นแร่แปรธาตุ มันล้ำค่ามากเสียจนเรียกได้ว่าเป็นเกียรติยศและศักดิ์ศรีของผู้นั้นเลยทีเดียว แล้วเขาจะโยนความภูมิใจของตนทิ้งไปเพื่อแลกกับมันหวานไร้สาระอะไรนั่นได้อย่างไรกัน
“เพลิงสังเคราะห์นี้เอาไว้ใช้หลอมโอสถทิพ
