ัติล้ำค่ายิ่ง
แต่ไอ้หมอนี่กลับอยากเอาไปเผากิน นี่มันใช่วัตถุดิบที่ควรมีคนคิดอุตริเอาไปเผาหรือ
ถ้านำมันฝรั่งหัวสิงโตทมิฬไปเผา แล้วจะรักษาคุณสมบัติในการบำรุงร่างกายไว้ได้อย่างไรเล่า การนำไปเผาเป็นวิธีทำลายสมบัติจากธรรมชาติที่เรียกได้ว่าบ้าดีเดือดที่สุดเลยทีเดียว
“เจ้า…เจ้ากล้าคิดเอามันฝรั่งนี่ไปเผาได้อย่างไรกัน” ริมฝีปากของต้วนอวิ๋นกระตุกด้วยความหงุดหงิดใจ
แควก! ต้วนอวิ๋นมองปู้ฟางดึงรากรากหนึ่งของหัวมันออกมา พลังปราณเข้มข้นทะลักออกจากรอยแยกนั้น กระจายตัวไปทั่วบริเวณทันที ดวงตาของปู้ฟางเป็นประกายขณะสูดกลิ่นล้ำค่าเข้าปอดด้วยความปีติ
หัวมันฝรั่งหัวสิงโตทมิฬเป็นสีส้มสว่างไสวเหนือความคาดหมาย ดูสวยงามเป็นอันมากทีเดียว
“เอ้า… เป็นอะไรเล่า เจ้าไม่ชอบมันหวานเผาหรือ ไม่ต้องกังวลไป หากข้าเอาไปต้มพร้อมอาหารอย่างอื่น รสชาติก็ต้องอร่อยไม่แพ้กันแน่ แต่เจ้าต้องให้ข้ายืมเพลิงก่อน” ปู้ฟางเอ่ย
เหตุผลเดียวที่ปู้ฟางเอากระทะฟาดต้วนอวิ๋นจนสลบแล้วลากอีกฝ่ายมาถึงที่นี่ เป็นเพราะชายหนุ่มอยากยืมเพลิงนั่นเอง นี่เป็นครั้งแรกที่ปู้ฟางได้เห็นเพลิงที่ประหลาดเช่นนี้ อุณหภูมิของมันสูงมากทั้งยังตอบสนองต่อคำสั่งของผู้ใช
