ขป่าล้อมเอาไว้ แต่ชายหนุ่มก็ยังตั้งหน้าตั้งตากินโจ๊กงูโลหิตมังกรของเขาต่อไป
ฝูงสุนัขป่าจ้องปู้ฟาง พวกมันดมกลิ่นหอมของอาหารในอากาศ น้ำลายเหม็นๆ ไหลย้อยหยดลงพื้นกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ยามที่พวกมันเปิดปาก เขี้ยวคมกริบเรียงเป็นตับก็อวดความอันตรายออกมาเต็มสายตา
สำหรับพวกมัน ปู้ฟางเองก็เป็นอาหารเช่นกัน ไม่ต่างอะไรจากโจ๊กงูโลหิตมังกร
“ทำไมจู่ๆ… วัตถุดิบจำนวนมากจึงโผล่ออกมาจากป่ากัน ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าเนื้อของมันจะรสชาติเป็นอย่างไร”
สีหน้าของปู้ฟางผิดจากความคาดหมายของฝูงสุนัขป่าไปมาก เนื่องจากไม่ได้แสดงความกลัวออกมาแต่อย่างใด กลับกันชายหนุ่มมองพวกมันด้วยสายตาที่ตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ สายตา… ซึ่งไม่ได้ต่างจากที่พวกมันใช้จ้องมองมาที่ตัวเขาแม้แต่น้อย
เป็นสายตาของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อนั่นเอง
ดวงตาของปู้ฟางที่มองมาทำเอาฝูงสุนัขป่าไปต่อไม่ถูก
ทันใดนั้นเสียงหอนฟังดูไพเราะอย่างประหลาดของสุนัขป่าก็ดังขึ้น สุนัขป่าตัวอื่นๆ พากันเงยหน้าขึ้นหอนรับเป็นทอดๆ เหมือนนักร้องประสานเสียง เสียงดังกล่าวเหมือนบทเพลงอันไพเราะเสนาะหูสำหรับปู้ฟาง
แม้เสียงหอนของสุนัขป่าจะรื่นหูน่าฟัง แต่ปู้ฟางก็รู้ดีว่านั่นเป็นสัญญาณให้เริ่ม
