กเข้าปาก มือของชายหนุ่มก็พลันหยุดลง เสียงหอนของสัตว์ร้ายรอบกายลอยมาเข้าหู
เหตุใดอสูรเวทพวกนี้จึงมาหอนอยู่แถวนี้กัน ปู้ฟางถามตนเอง รู้สึกงุนงงเล็กน้อย
บรู๋ว…
ชายหนุ่มวางช้อนโจ๊กลงพลางลุกขึ้นยืน จากนั้นก็หันไปมองรอบกายด้วยสายตางุนงง
ทันทีที่เขาลุกขึ้น รอบกายก็เนืองแน่นไปด้วยเสียงกรอบแกรบ
เงาของอสูรเวทตัวแล้วตัวเล่ากระโจนออกจากความมืด ดวงตาเย็นเยือกแฝงความละโมบมองมาที่ชายหนุ่มเขม็ง
ในที่สุดความน่ากลัวของดินแดนแสนภูผาก็ถึงคราวมาเยือนปู้ฟาง เบื้องหน้าเขาคือฝูงสุนัขป่าวิญญาณ หนึ่งในอสูรเวทล่าเนื้อที่น่ากลัวที่สุดในดินแดนแห่งขุนเขาแห่งนี้
