หลายมีราคาแพง จึงไม่ค่อยมีคนสั่งเท่าไร
ชายหนุ่มรู้สึกดีใจที่ตนเองมีเวลาว่าง เขาเลื้อยตัวไปบนเก้าอี้ นึกถึงวิธีการพัฒนาอาหารจานต่างๆ ในร้าน นอกจากนี้ยังนึกถึงการทำให้รสชาติของแต่ละจานดีขึ้น และวางแผนเรื่องอื่นๆ ด้วย
ดูจากจำนวนคนที่เข้ามาในร้าน ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะขายดีพอตัว
ทันใดนั้นคนกลุ่มใหญ่ก็เดินมาถึงหน้าร้านของเขา
ดวงตาที่ปิดอยู่ครึ่งหนึ่งของปู้ฟางเปิดกว้างทันทีแม้เจ้าตัวจะยังคงเลื้อยอยู่บนเก้าอี้ก็ตาม ดวงตาของเขามองไปที่กลุ่มคนเหล่านั้น รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
นั่นเพราะกลุ่มคนตรงหน้าเป็นองครักษ์ในชุดเกราะ คนเหล่านี้เคารพปู้ฟางพอตัวเลยทีเดียว เพราะชื่อเสียงของร้านเขาเป็นที่รู้จักกันดีในนครหลวง
แต่เมื่อมองดูอีกครั้ง ปู้ฟางก็เห็นชายร่างกำยำที่ยืนอยู่ด้านหน้า ชายผู้นั้นมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
หือ ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางจ้องกลับไปเช่นกัน
เมื่อทั้งสองประสานสายตากัน ก็ราวกับกำลังเกิดการต่อสู้ปลุกปล้ำขึ้นกลางอากาศ แม้คนหนึ่งจะยืนตรงอีกคนนอนอืดอยู่บนเก้าอี้ แต่ทั้งสองก็ดูเหมือนจะพร้อมเข้าห้ำหั่นกันทันที
หลังจากมองชายร่างกำยำด้วยมัดกล้ามอยู่นานสองนาน ปู้ฟางก็กลอกตาบนแล้วตัดสินใจเลิกสน
