ออกจากร้านไปไม่นาน ร้านอาหารของเขาก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า บรรดาผู้คนในนครหลวงพากันหลั่งไหลเข้ามาชิมอาหารอร่อยกันไม่ขาดสาย
เหล่าคนเด่นคนดังในนครหลวงมากันครบเกือบหมด
แม้แต่ผู้พิทักษ์นครหลวงคนใหม่อย่างเซียวเยวี่ยก็มาที่ร้านอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน ชายหนุ่มเอามือไพล่หลังเดินมายังร้านช้าๆ
ช่างตลกร้ายอะไรเช่นนี้ ตอนนี้การจะชิมอาหารฝีมือเถ้าแก่ปู้กลายเป็นเรื่องยากเย็นไปเสียแล้ว อาหารฝีมือเขาจึงทวีความล้ำค่ายิ่งขึ้นไปอีก
กลิ่นหอมหวานของอาหารโชยออกมาจากครัว กลิ่นหอมก่อตัวเป็นไอในอากาศ พลิ้วไหวไปมาเหมือนงูตัวจ้อย นานไม่น้อยกว่ากลิ่นหอมดังกล่าวจะจางหายไป
กลิ่นอาหารขึ้นไปปกคลุมหลังคาของร้านแล้วลอยไปในตรอก ก่อนจะแพร่กระจายออกไปเรื่อยๆ กลิ่นอาหารฝีมือปู้ฟางเดินทางไปได้ไกลหลายลี้กว่าจะจางหายไป
เซียวเสี่ยวหลงและอวี่ฝูมองร้านที่เต็มไปด้วยผู้คนซึ่งเนืองแน่นกว่าตอนที่มีแค่พวกเขาสองคนหลายเท่า แล้วก็ทำได้เพียงสูดลมเย็นเข้าปอด คนทั้งคู่รู้ซึ้งแล้วว่าฝีมือของพวกเขาและเถ้าแก่ปู้นั้นห่างชั้นกันเพียงใด
รอยยิ้มบนใบหน้าของลูกค้าที่เดินออกจากร้านไปทำให้ทั้งสองรู้สึกตื่นตัวเป็นอันมาก
นั่นเพราะพวกเขาไม่เคยทำได้เช่นนี้เลย
