ระจำหน่วยโรงครัวก็หมดพอดี
ตู้ม ตู้ม!!
จู่ๆ ก็เกิดระเบิดเสียงดังสนั่น ร่างมนุษย์หลายร่างปลิวกระเด็นมาด้านหลัง
ใบหน้าของถังอิ่นซีดขาวราวกับคนตาย พลังปราณในร่างหมุนตีกันวุ่น ทั้งร่างเต็มไปด้วยรูเปื้อนเลือดที่ดูน่ากลัว มีเลือดไหลซึมออกมาอยู่ตลอด
ฝูงนกส่งเสียงกรีดร้องดังสนั่น
ปู้ฟางเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วก็เห็นร่างในชุดคลุมสีดำลอยอยู่เบื้องบน ร่างนั้นห้อมล้อมไปด้วยเมฆสีดำจากนกพิษ
ร่างในชุดคลุมสีดำกำลังควบคุมยันต์ที่ดูคุ้นตาปู้ฟางไม่น้อย
“หือ ยันต์นั่นดูคุ้นๆ แฮะ…” ปู้ฟางพึมพำแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นยันต์เดียวกับที่ปล่อยเจตจำนงแห่งกระบี่ที่ทำเอาเจ้าขาวต้องตกลงมากระแทกพื้น
ไม่ใช่ว่ายันต์นี่มันหนีไปหรือ แล้วกลับมาทำไมอีก หรือว่าจะกลับมาแก้แค้น
สีหน้าเย็นชาของยอดฝีมือในชุดดำเปี่ยมไปด้วยอาการเย้ยหยัน
“พวกขยะจากสำนักความลับแห่งสวรรค์นี่ช่างกระจอกเสียจริง เจ้าหนูน้อย… ขยะพวกนี้เป็นของพวกเจ้า กินเนื้อแสนอร่อยให้หนำใจไปเลย!”
ร่างในชุดดำพูดเสียงเบาพลางลูบหัวของนกสีดำไปด้วย นกตัวนั้นบินไปรวมกับเพื่อนๆ ก่อนที่เมฆสีดำจะพุ่งตรงลงมาอย่างรวดเร็ว
ในชั่วลมหายใจนั้น ใบหน้าของถังอิ่นก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว
