อึดใจเดียว เหล่าศัตรูก็ถูกกำจัดสิ้นซากไม่มีโอกาสได้โต้กลับแม้แต่น้อย
ร่างกายของเจ้าขาวยังคงสะอาดเป็นมันเงาท่ามกลางซากศพนับสิบ เลือดที่สาดกระจายใส่ตัวของมันถูกทำความสะอาดทันที ทำให้ร่างกายโลหะยังคงเอี่ยมอ่องไร้จุดด่างพร้อย
แสงสีม่วงในดวงตาของมันกะพริบวาบก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเป็นสีแดงอีกครั้ง ดวงตาของมันหันมากวาดมองเหล่าพ่อครัวที่กำลังตัวสั่นงันงก ก่อนจะเดินตามปู้ฟางที่แบกกระทะทั้งสี่เอาไว้บนบ่าไปต้อยๆ
ลมพัดหอบเอากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งให้ลอยไปในอากาศ เว่ยต้าฝูรู้สึกว่าการที่ตอนนี้เขายังมีลมหายใจอยู่… เป็นดั่งปาฏิหาริย์ไม่มีผิด
