ปุด ปุด!
ควันหนาลอยออกมาจากกระทะเหล็กพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ก่อนจะค่อยๆ สลายหายไปในอากาศ
ปู้ฟางยกฝาหม้อขึ้น ทำให้กลิ่นของน้ำแกงลอยล่องออกไป อาหารที่เขากำลังเตรียมยังเป็นซุปครีมเปรี้ยวหวานเช่นเดิม เขามีตัวเลือกอื่นอีกหรือไร แต่ปู้ฟางก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรที่ต้องเตรียมอาหารจานเดิมซ้ำๆ เพราะเขาถูกสั่งให้มาประจำอยู่ที่ครัวของวัตถุดิบธรรมดา วัตถุดิบต่างๆ ที่ชายหนุ่มมีอยู่ในมือจึงจำกัดจำเขี่ยเหลือเกิน
ชิ้นมันฝรั่งนับไม่ถ้วนลอยฟ่องอยู่ในซุป พอๆ กับเห็ดที่เต้นเร่าไปมาขณะที่ซุปกำลังเดือดจนเป็นฟองปุด
แม้ซุปจะสุกทั่วดีแล้ว แต่ปู้ฟางก็ยังปล่อยให้ไฟในเตาติดอยู่เช่นนั้นราวกับว่าไม่มีความคิดจะดับไฟแต่อย่างใด ชายหนุ่มใช้กระบวยตักซุปให้ตัวเองหนึ่งชามแล้วเดินไปที่มุมหนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกจากนั้นก็ตักซุปเข้าปากไปเต็มช้อน
ห่างออกไปพอประมาณ พ่อครัวประจำกองทัพคนอื่นๆ กำลังขะมักเขม้นทำอาหารของตนเองอยู่ สภาพจิตใจของแต่ละคนไม่ดีเท่าไรเพราะเพิ่งเสร็จสิ้นจากการเดินทางไกล ระหว่างทางพวกเขาพบเจอกับความกลัวและความกังวลใจไม่น้อย เส้นประสาทของทุกคนตึงเครียดตลอดการเดินทาง เพิ่งจะมาผ่อนคลายลงก็ตอนที่ถึงที่หมายนั่นเอง ในที่สุดพวกเขาก็ได้ผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจจริงๆ จังๆ กันเสียที
พอปู้ฟางซดซุปครีมเปรี้ยวหวานจนหมดชาม เขาก็รู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ค่ำคืนของที่ราบทางตะวันตกเฉียงเหนือนั้นเ
