อศพของเซี่ยอวี่
“ศพของชายผู้มีกายขั้นเซียนเทพ… ช่างน่าพึงใจจริงๆ!” ปรมาจารย์อาวุโสดูลิงโลดใจเป็นที่สุด วงแหวนปราณรูปเขาวงกตสีโลหิตค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
ขณะที่วงแหวนปราณหมุนวนอยู่นั้น เงาวิญญาณที่กำลังส่งเสียงกรีดร้องก็ถูกดึงออกมาจากศพของเซี่ยอวี่
วิญญาณของเซี่ยอวี่ทำท่าเหมือนกำลังขู่คำรามอย่างดุร้าย แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
ชายชราแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ก่อนจะหยิบยันต์ในกระเป๋าออกมา แล้วใช้มันดูดซับแก่นวิญญาณของเซี่ยอวี่เข้าไป
“ในที่สุด… เราควรเร่งมือเอาลูกโลกวิญญาณล่วงลับกลับมาให้ได้โดยเร็ว มันเป็นอุปกรณ์กึ่งเทพที่ใช้กักเก็บแก่นวิญญาณ แต่การที่อุปกรณ์กึ่งเทพของพวกเราลัทธิอสุรามาหายสาบสูญไปในอาณาจักรเล็กกระจ้อยร่อยเช่นนี้… ช่างเกินคาดเสียจริง” ปรมาจารย์อาวุโสถอนหายใจเบาๆ เขายกมือขึ้นโบกหนึ่งครั้งเพื่อจัดการเก็บศพของเซี่ยอวี่ไป
ศพของนักรบที่มีกายขั้นเซียนเทพนับว่าเป็นทรัพยากรที่หายากและทรงคุณค่ายิ่งสำหรับลัทธิอสุรา มันถือเป็นวัตถุดิบชั้นเยี่ยมในการหลอมหุ่นเชิดของสำนัก
ชายชุดดำที่ยืนอยู่ไม่ไกลต่างมองดูปรมาจารย์อาวุโสด้วยสายตาตื่นตะลึง ขณะที่ชายชราเดินกลับมายังรถม้า
“เดินทางต่อกันเถิด จุดหมายปลายทางของเราคือจักรวรรดิวายุแผ่ว ได้เวลาไปชิงของที่เป็นของเราคืนมาแล้ว”
