ก็พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนทำให้กระเบื้องที่ปูอยู่บนพื้นหลุดร่อนไปตามทาง
ดวงตาของเจ้าขาวกะพริบแสงวาบ มันโบกแขนมีดพร้าก่อนจะฟันใส่หอกของเซี่ยอวี่ที่พุ่งตรงเข้ามา
แคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันสะท้อนก้องไปทั่ว หอกเหล็กถูกคมมีดของเจ้าขาวปัดทิ้งจนลอยคว้างไปกลางอากาศ แล้วจู่ๆ ก็ม้วนตัวพุ่งกลับเข้ามือของเซี่ยอวี่ไปอีกครา กล้ามเนื้อตามตัวของเซี่ยอวี่ปูดโปนออกมาอย่างฉับพลันขณะที่ชายร่างยักษ์ขว้างหอกเหล็กใส่เจ้าขาวอีกครั้ง
ร่างของทั้งคู่ดูราวกับแปรเปลี่ยนเป็นเงาดำสองเงา ขณะที่พวกเขาพุ่งเข้าโรมรันกันอย่างรวดเร็วและเริ่มการต่อสู้ยกใหม่
เหล่าคนที่มุงดูอยู่ต่างเห็นได้ชัดว่าเมื่อเวลาผ่านไปสภาพของเซี่ยอวี่ก็ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เพราะอย่างไรเสียเขาก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง ไม่สามารถยืนหยัดด้วยกำลังสูงสุดไปได้ตลอด นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงเรียกมังกรอุทกแสนดุร้ายให้ออกมาช่วยสู้
ทว่าชายร่างยักษ์ก็ไม่ได้รู้สึกเสียหน้าอะไร ตราบใดที่สามารถประวิงเวลาอยู่กับเจ้าสิ่งที่น่าจะเป็นอสูรเวทขั้นเซียนเทพตรงหน้าได้ เพราะแปลว่ามันจะปลีกตัวไปทำอันตรายใดๆ กับมังกรอุทกไม่ได้ เมื่อเป็นดังนั้นลูกพี่ ของเขาย่อมใช้พลังที่แสนยิ่งใหญ่ของมังกรทำลายร้านบ้าๆ นี่ลงได้อย่างแน่นอน
เมื่อคิดได้ดังนี้ เซี่ยอวี่ก็ไม่อาจห้ามเสียงหัวเราะดังก้องของตัวเองได้ ขณะเดียวกันท่วงท่าของเขาก็ดูน่าพรั่นพรึงขึ้นเรื่อยๆ ขณะโถมกำลังที่แข็งแกร่งราวภูเข
