วกสักตัว
“น้องของเจ้าน่ะใคร…” ปู้ฟางถามชายร่างยักษ์ด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ไม่ร้อน สิ่งนี้ยิ่งไปกระตุ้นชายที่อยู่นอกร้านให้ขุ่นเคืองใจเข้าไปใหญ่ จนแทบอยากอัดปู้ฟางให้หมอบกระแตเสียเดี๋ยวนั้น
ปู้ฟางเองก็ไม่ได้มีท่าทีเคารพยำเกรงอีกฝ่ายแต่อย่างใด สีหน้าของชายหนุ่มทำเอาเซี่ยอวี่เดือดพล่านเหมือนถูกไฟสุม
เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวจนทำให้พื้นดินแยกออกจากกัน เจ้าทำให้น้องชายข้าตายแต่กลับจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใครเช่นนั้นรึ?!
เจ้าดำที่นอนอืดอยู่มุมร้านกระดกหัวขึ้นมาแล้วปรายตามองชายร่างยักษ์ เห็นได้ชัดว่ามันไม่สบอารมณ์ชายผู้นี้สักเท่าไร
ฟิ่ว…
เจ้าขาวตัวอ้วนรี่มาประจำอยู่ด้านหลังปู้ฟางเรียบร้อย ดวงตาจักรกลที่กะพริบแสงสีแดงของมันจับจ้องไปที่เซี่ยอวี่ไม่วางตา
จีเฉิงเสวี่ยเองก็ยืนขึ้นเช่นกัน ส่วนลูกค้าคนอื่นๆ ต่างพากันตัวแข็งทื่อ
“หึ… ในเมื่อเจ้าปฏิเสธไม่ออกมา เช่นนั้นข้าก็จะทำลายร้านของเจ้าเสีย! อยากรู้นักว่าเจ้าจะทำมาค้าขายอย่างไรได้อีก!”
ท่าทีของเซี่ยอวี่เย็นชา เขากระโดดขึ้นไปด้านบนสุดแรงสูงเกือบสามจั้ง จนดูเหมือนลอยอยู่บนฟ้าได้ ชายร่างยักษ์ยกมือขึ้นมา พลางปล่อยพลังปราณเที่ยงแท้จำนวนมหาศาลออกมาจากท้องจนมันแผ่ไปทั่วท้องฟ้า กลายมาเป็นฝ่ามือพลังปราณเที่ยงแท้ขนาดมโหฬาร เส้นลายมือที่ปรากฏให้เห็นดูแปลกตาน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง
เหล่าลูกค้าในร้านต่างรู้สึกหวาดผวา พวกเขาไม่เคยพบเจออะไรเช่นนี้มาก่อน การที่สามาร
