“ทำอาหารหรือ! การทำอาหารช่วยชีวิตคนได้ด้วยหรือ”
ใครบางคนในตระกูลเซียวตะโกนคำถามนี้ออกมาเสียงดัง ไม่ใช่เพราะเขาไม่เชื่อใจปู้ฟาง แต่คำพูดของชายหนุ่มฟังดูแปลกประหลาดเกินไป
พ่อครัวทำได้อย่างมากก็แค่ปรุงอาหารเลิศรสที่ช่วยให้ผู้คนหายหิวได้ แต่อาหารจะช่วยชีวิตคนได้อย่างไรกัน
“พูดไม่รู้ความเสียจริง ถ้าหากข้าบอกว่าได้ก็แปลว่าได้ หรือเจ้าอยากจะมาลองทำเอง” ปู้ฟางยกมุมปากขึ้น ก่อนชำเลืองมองเซียวเคอเฉิงด้วยสายตาเย็นชาพร้อมเหยียดยิ้ม ชายหนุ่มไม่ชอบให้ใครมาดูถูกทักษะการทำอาหารของตน โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นสรรหาปัญหาหยุมหยิมมาให้ตลอด
ใบหน้าเซียวเคอเฉิงชะงักค้าง ชายวัยกลางคนยิ้มหยันอยู่ในใจ ให้เขาลองเองหรือ ช่างน่าขันนัก… เขาเองแทบรอให้เซียวเคออวิ่นตายไม่ไหว จะได้ไม่มีใครมาแย่งตำแหน่งผู้นำของตระกูลเซียวอีก เรื่องช่วยชีวิตจึงไม่ต้องพูดถึง… ยิ่งไปกว่านั้นเขาเองก็ไม่ได้มีความสามารถที่จะทำได้ด้วยซ้ำ
หลินฉินเอ๋อร์ยังชั่งใจอยู่ ชีวิตของสามีนางกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย นางไม่อาจทำอะไรบุ่มบ่ามได้ การช่วยชีวิตคนด้วยอาหาร… ช่างฟังดูเหลวไหลอะไรเช่นนี้ หญิงสาวต่างจากเซียวเคอเฉิงตรงที่นางเชี่ยวชาญการทำอาหารอย่างยิ่ง แต่ถึงกระนั้นนางก็ไม่เคยได้ยินเรื่องการช่วยชีวิตคนด้วยอาหารมาก่อน
ทว่าหลินฉินเอ๋อร์ก็ไม่กล้าพูดขัดปู้ฟางไปตรงๆ โดยเฉพาะเมื่อเซียวเยียนอวี่ลอบส่งสัญญาณด้วยการขยิบตาอยู่เนืองๆ นางรู้ดีว่าเซียวเยียนอวี่นั้น
