บนชายหาดของเกาะมหายาน
จ๋อม แจ๋ม จ๋อม!
คลื่นพิโรธซัดเข้าปะทะโขดหินริมตลิ่ง ทิ้งฟองสีขาวสาดกระเซ็นเป็นทาง น้ำทะเลระเหยกลายเป็นไอยามเมื่อลมทะเลพัดมา
ร่างกำยำด้วยมัดกล้ามยืนอยู่บนหินก้อนใหญ่ไม่ไกลออกไปนัก ชายผู้นี้มีคิ้วชี้ขึ้น ดวงตาเป็นประกายทั้งยังเพียบพร้อมด้วยกลิ่นอายความสูงศักดิ์ของชนชั้นปกครอง
จีเฉิงอวี่มองไปยังมหาสมุทรที่ทอดยาวสุดสายตา สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนผ่อนลมออกช้าๆ
เสียงฝีเท้ากรอบแกรบดังขึ้นเบื้องหลัง เป็นเจ้ารู่เก๋อในชุดสีขาวที่กำลังเดินตรงมานั่นเอง ลมทะเลพัดกระโชกแรง ส่งให้ชุดคลุมยาวของชายหนุ่มโบกสะบัด เส้นผมถูกกระแสลมตีจนพันกันยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง
เจ้ารู่เก๋อไม่ชอบหมู่เกาะเอาเสียเลยเนื่องจากมันติดทะเล ลมก็แรงเกินไป แรงเสียจนเรียกได้ว่าพุ่งเข้ามาตบหน้ากันเลยทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้นกลิ่นเค็มของน้ำทะเลที่ลมหอบมาด้วยก็เป็นสิ่งที่เขาทานทนไม่ได้ ชายหนุ่มคิดถึงนครหลวงที่หรูหราฟู่ฟ่าและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเอามากๆ
“ข้ายินดีด้วยที่ท่านฟื้นฟูพลังปราณกลับมาได้ ทั้งยังบรรลุขั้นปราณอีกด้วยราชาอวี่!” เจ้ารู้เก๋อผสานมือคารวะพลางโค้งคำนับให้จีเฉิงอวี่ ใบหน้าชายหนุ่มเปื้อนรอยยิ้มมีไมตรีจิต
จีเฉิงอวี่ค่อยๆ หันกลับมามองเจ้ารู่เก๋อ สายตาคมกริบเหมือนสายฟ้าฟาด
“บอกเหตุผลที่เจ้ากับบิดาของเจ้าพยายามแทบตายเพื่อช่วยข้ามาเสีย พวกเจ้าทั้งสองต้องการสิ่งใดกันแน่” ไม่ว่าจะทำเช่นใดจีเฉิงอวี่ก็กำจัดความรู้ส
