องเนื้อปลายังคงหลงเหลืออยู่ในปาก ลมหายใจที่สูดเข้าไปก็เต็มไปด้วยกลิ่นปลาหอมหวน
“อืม…อืม…” หนี่หยันส่งเสียงร้องแผ่วเบาพลางดื่มด่ำรสชาติอร่อยล้ำของปลา นางแลบลิ้นเล็กน่ารักออกมาเลียริมฝีปากสีแดงเรื่อเบาๆ เพื่อลิ้มรสชาติอร่อยของเนื้อปลาชุ่มฉ่ำที่ยังเหลืออยู่บนริมฝีปาก ช่างเป็น…ภาพที่สวยงามเกินบรรยายอะไรเช่นนี้
บรรดาผู้คนรายรอบต่างจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความประทับใจ บอกไม่ถูกเลยว่าตนเองสนใจอาหารน่ากินหรือสาวงามหยดย้อยมากกว่ากันกันแน่
ปู้ฟางเองก็ต้องเอามือขึ้นมาหยิกจมูกตัวเอง แม่นางผู้นี้…ช่วยทรงเสน่ห์ให้น้อยลงหน่อยจะได้หรือไม่
“อร่อยมาก!” หนี่หยันดึงสติตนเองกลับมาได้แล้วอุทานออกมาด้วยความตกใจ! นางคีบปลาอีกชิ้นเข้าปาก สีหน้าดูดื่มด่ำกับรสชาติแสนอร่อยของอาหารเป็นอันมาก
รสชาติของปลานึ่งนั้นมาจากรสชาติที่เลิศล้ำของวัตถุดิบ มันไม่ได้มีรสที่จับความสนใจได้อยู่หมัดเหมือนปลาต้มรสเผ็ด หรือมีกลิ่นสุราแรงเหมือนปลาดองเหล้า แต่เป็นรสหวานมันจากไขมันในปลา
นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ปู้ฟางเลือกใช้ปลาตัวอ้วนไขมันเยอะในการประกอบอาหาร แม้ระดับของปลาที่มาจากหนองน้ำปราณมายาตัวนี้จะไม่สูง แต่หากดูในแง่ของคุณภาพแล้วจัดว่ายอดเยี่ยมพอตัวเลยทีเดียว
อวี่เฟิงที่มาจากหนองน้ำปราณมายาถึงกับอ้าปากค้างเมื่อมองไปที่ปลาตัวนั้น เขากินปลาชนิดนี้มานานหลายปีดีดักจนมองออกทันทีว่ามันคือปลาที่มาจากบ้านเกิดของเขา แต่เจ้านี่จะอร่อย
