ให้ได้กิน แปลว่ามันเป็นอาหารที่มีค่ามาก สำหรับประสิทธิภาพของอาหารนั้น ลองกินดูเดี๋ยวก็รู้เอง หากไม่ได้ผลแน่นอนว่าเจ้าไม่จำเป็นต้องจ่าย”
เสียงของชายหนุ่มสงบนิ่งแต่มั่นใจเต็มเปี่ยม ความสงบนิ่งนี้มีที่มาจากความมั่นใจในอาหารจานที่เขาสรรสร้างขึ้นด้วยตัวเอง
ทุกคนหันไปมองประตูมังกรทะยานในจานอย่างพินิจพิเคราะห์เป็นตาเดียว
“ข้าขอทราบราคาขายของอาหารจานนี้ได้หรือไม่” จ่านคงถามพร้อมมุ่นคิ้ว
นี่ก็เป็นคำถามในใจของใครหลายๆ คนเช่นกัน พวกเขาต่างหันไปมองปู้ฟางเพื่อรอคำตอบ
ชายหนุ่มแตะมุมปากตนเองแล้วยกนิ้วขาวเรียวยาวชี้ไปที่รายการอาหารด้านหลัง
ทุกคนชะงักแล้วหันกลับไปมอง หลังจากที่อ่านจบก็พากันอุทานออกมาด้วยความตกใจเป็นล้นพ้น
“จานละ 5,550 ผลึก!”
“เทพไท้จงเป็นพยาน เหตุใดจึงแพงได้ถึงเพียงนี้!”
“เถ้าแก่ปู้ นี่มันรีดเลือดจากปูชัดๆ!”
……
ทุกคนรู้สึกกระอักกระอ่วนกับราคาแพงลิบลิ่วของประตูมังกรทะยานเป็นอันมาก 5,550 ผลึก ราคาอาหารจานนี้เทียบเท่าเงินทั้งหมดที่ขั้นนักพรตยุทธการคนหนึ่งมีเลยทีเดียว
แต่สำหรับคนที่แข็งแกร่งอย่างจ่านคง อาหารจานนี้ไม่ถือว่าแพงเกินไป อันที่จริงแล้วอาจจัดว่าถูกเลยก็เป็นได้หากมันช่วยให้ขั้นนักพรตยุทธการบรรลุไปเป็นขั้นเทพแห่งสงครามได้จริง
“มีอยู่จานเดียว ไม่ว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อก็มีโอกาสตัดสินใจเพียงครั้งเดียว ร้านนี้จะไม่ทำอาหารจานนี้ขายอีกเป็นครั้งที่สอง” ปู้ฟางประกาศ
“เถ้าแก่ปู้ ข้าขอซื้อ
