ู้ฝึกตนจากทุกทิศทางได้
เขามาถึงปากทางเข้าตรอกแล้วเยี่ยมหน้ามองเข้าไปข้างใน ตรอกนี้ร้างผู้คน ไม่มีแม้แต่สิ่งมีชีวิตอยู่ภายใน
แต่กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งกลับโชยพุ่งเข้าโพรงจมูก ทำให้พ่อครัวเงารู้สึกราวกับตนเองถูกจับโยนลงมหาสมุทรโลหิตอย่างไรอย่างนั้น
พ่อครัวเงาสูดลมหายใจเข้าลึก สีหน้าดูจริงจังขณะก้าวเท้าเข้าตรอกมา ทันทีที่เท้าของเขาแตะพื้น ฝ่าเท้าก็ยวบลงไป ชายชราตกใจเป็นอันมาก รีบก้มลงมองว่าตนเองเหยียบอะไรเข้า พื้นตรอกที่เห็นนั้นถูกปกคลุมด้วยผงละเอียดหนา..
“เกิดอะไรขึ้น…ในตรอกนี้กันแน่!” หัวใจของพ่อครัวเงาเริ่มเต้นระส่ำด้วยความกระสับกระส่าย
“เงียบเหมือนป่าช้า…หรือว่าการต่อสู้จะจบลงแล้วจริงๆ เช่นนั้นเหตุใดร้านเล็กๆ นี่จึงยังไม่พังอีก”
พ่อครัวเงาเดินทอดน่องไปยืนอยู่หน้าร้าน แล้วก็พบว่าในร้านเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย!
“หรือว่าร้านนี้จะถูกบุกรุกแล้วโดนยึดเรียบร้อยแล้ว มีความเป็นไปได้…เป็นไปได้สูงทีเดียว!” ชายชรามั่นใจมากว่านี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น พลางสูดหายใจเข้าลึก
พ่อครัวเงาไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเปิดฝาเหยือกกระเบื้องออก
กลิ่นคาวคละคลุ้งเหม็นเน่าลอยออกจากเหยือก ทำให้พ่อครัวเงาขมวดคิ้วเล็กน้อย ช่างเหม็นเกินทานทนอะไรเช่นนี้!
ที่ปากทางเข้าร้าน พ่อครัวเงาดื่มน้ำแกงจากเหยือกจนหมดในคราวเดียว ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าเส้นปราณทุกเส้นในร่างกายเริ่มบวมออก
เพล้ง!
เหยือกตกลงกระทบพื้นแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
