ที่สวนเล็กแห่งหนึ่งในนครหลวง
พ่อครัวเงาหวังติงเดินไปที่กระทะใหญ่ตรงหน้า พอเปิดฝากระทะ ไอน้ำที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณหนาก็พวยพุ่งออกมาทันที ไอพลังปราณนั้นพุ่งเข้าใส่ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายชรา แล้วกระจายไปรอบบริเวณ
หวังติงสูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกราวกับโพรงจมูกกำลังเผาไหม้ ทำให้เขาต้องก้าวถอยหลังไปพร้อมมุ่นคิ้ว เนื่องจากความรู้สึกร้อนรุ่มนี้รุนแรงจนแทบทนไม่ไหว
“พลังสารัตถะของอสูรเวทระดับห้าตัวที่ 37 อยู่ในน้ำแกงเนื้อพลังชีวิตเรียบร้อยแล้ว แถมข้ายังใส่โอสถทิพย์ที่พบในซากปรักหักพังระหว่างเดินทางทั่วทวีปลงไปด้วย น้ำแกงเนื้อพลังชีวิตนี้ช่างเหนือชั้นเป็นที่สุด” พ่อครัวเงาดวงตาเป็นประกาย ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“ต้นตื่นรู้ทางห้าสาย…ถึงอย่างไรข้าก็ต้องเอามันมาให้ได้ ตอนนี้นครหลวงโกลาหลพอแล้ว ข้าอยากรู้นักว่าไอ้ร้านเล็กๆ นั่นมันถูกทำลายราบไปหรือยัง ดูเหมือนมีข่าวลือว่าที่นั่นมีผู้ฝึกตนระดับแปดคอยคุ้มกันอยู่…แต่ก็คงไม่มีประโยชน์ ป่านนี้น่าจะเละเป็นซากไปแล้วกระมัง”
พ่อครัวเงาพึมพำกับตนเองขณะคนหม้อน้ำแกง ทำให้กลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งกระจายไปทั่ว
เขาหยิบเหยือกกระเบื้องทรงกลมขนาดเท่ากำปั้นออกมา
จากนั้นก็จัดการเปิดฝาแล้วตักน้ำแกงเนื้อจากกระทะใส่ลงไปจนเต็มเหยือก
“น้ำแกงเนื้อพลังชีวิตนี้จะทำให้ข้าต่อกรได้แม้กระทั่งขั้นเทพแห่งสงคราม น่าเสียดายนัก…ที่ผลข้างเคียงของมันร้ายแรงเกินไป ด้วยเหตุนี้
