ชายชุดแดงอดไม่ได้ที่จะกลอกตา ไอ้หมอนี่…รอยหยักในสมองมีน้อยรึ
เหตุใดจึงยังไม่คุกเข่าลงอีก ทำไมถึงยังยืนสงบนิ่งอยู่ได้ทั้งๆ ที่ข้าปล่อยพลังออกมามากมายถึงเพียงนี้! เป็นไปไม่ได้!
ม่านตาของมู่หลิงเฟิงหดแคบ ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าพลังของตนไม่สามารถสะกดปู้ฟางไว้ได้ ดวงตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
แต่ในเมื่อคิดจะลงมือแล้ว…ก็ไม่มีทางให้ถอยกลับอีก
ปัง!!
มู่หลิงเฟิงหยุดปล่อยพลังกดดัน แต่เรียกพลังปราณออกมารวมไว้ที่ฝ่ามือซึ่งกำลังพุ่งเข้าใส่ปู้ฟาง
“เถ้าแก่ปู้ ขอโทษด้วยที่ต้องเสียมารยาท! แต่ผลของต้นตื่นรู้ทางห้าสายนี้จะทำให้ชีวิตข้ารุ่งโรจน์ ถึงอย่างไรก็ปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด!” มู่หลิงเฟิงประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
โอวหยางเสี่ยวอี้ล่าถอยไปไกลตั้งแต่ที่ถูกพลังกดดันของมู่หลิงเฟิงเข้าเล่นงาน นางโผไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นตื่นรู้ทางห้าสาย ทำนองแห่งการตื่นรู้ช่วยไม่ให้นางตกเป็นเหยื่อพลังร้ายกาจของชายหนุ่มในชุดแดงตรงหน้า
ใบหน้าจิ้มลิ้มของโอวหยางเสี่ยวอี้ซีดเผือด นางมองปู้ฟางด้วยสายตาเป็นกังวล นายท่านตัวเหม็น…จะตายไหมนะ
ชายหนุ่มตรงหน้านางคนนี้…เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเหมือนดีดนิ้ว ช่างเป็นคนที่น่ารังเกียจเกินจะเอ่ย!
ปู้ฟางไม่ได้หวาดกลัวพลังกดดันใดๆ เลย ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ได้รับผลกระทบจากการปล่อยพลังของมู่หลิงเฟิง แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายตัดสินใจโจมตี เถ้าแก่หนุ่มก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
แม้พลังปราณของเขา
