เข้าสู่รูจมูกของทุกคนได้อย่างลื่นไหลประหนึ่งผ้าไหมบริสุทธิ์
“กลิ่นนี้! แม้จะต่างไปจากคราวก่อนเล็กน้อย… แต่เป็นกลิ่นนี้ไม่ผิดแน่! ข้าจำได้ขึ้นใจเลยทีเดียว!” หยูฟู่ตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด นางบีบแขนของอาหนี่ที่กำลังสูดกลิ่นซึ่งลอยออกมาจากห้องครัวแน่น
เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย อาหนี่ก็ได้แต่พยักหน้าแล้วยิ้มแหยออกมา แต่แม้ภายนอกชายหนุ่มจะแสดงกิริยาเช่นนั้น ในใจกลับตื่นเต้นไม่ต่างจากสหายข้างกาย
กลิ่นในตอนนี้เป็นกลิ่นระหว่างตุ๋น ตอนแรกมันยังหอมอ่อนๆ แต่จากนั้นกลิ่นหอมเข้มข้นก็ระเบิดออกมาจนทำให้คนที่สูดดมต่างรู้สึกมึนเมา
เมื่อสองมนุษย์อสรพิษเห็นร่างเพรียวของปู้ฟางเดินออกมาจากห้องครัว พวกเขาก็พลันยืดหลังตรงทันที
ชาวหนุ่มยกหม้อกระเบื้องควันกรุ่นอบอวลด้วยกลิ่นละมุนออกมา
ปุดๆ
แม้หม้อจะถูกยกมาวางบนโต๊ะแล้ว แต่โจ๊กสีแดงที่อยู่ภายในยังคงเดือดพล่านไม่หยุด ฟองอากาศปะทุส่ง กลิ่นหอมของโจ๊กให้ลอยล่องจนปกคลุมไปทั่วร้าน
“โจ๊กข้าวโลหิตมังกรเนื้อวัวพเนจรมงกุฎเลือดน่าจะเพียงพอรักษาอาการป่วยของพ่อเจ้า รีบป้อนเขาเร็วเข้า” ปู้ฟางอธิบายให้หยูฟู่ฟังขณะนวดนิ้วซึ่งชาดิกของตนเองไปด้วย
มนุษย์อสรพิษหญิงพยักหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น นางเดินตรงมาที่หม้อ สายตาจับจ้องโจ๊กร้อนกรุ่นพลางเม้มปากแน่น
นางหยิบชามดินเผาออกมา จากนั้นก็ตักโจ๊กเต็มทัพพีแล้วเทใส่ชาม ตอนนั้นเองพลังชีวิตที่อยู่ในโจ๊กก็แทบจะก่อตัวเป็นรูปเป็นร่
