็นความรู้สึกที่… ยอดเยี่ยมเกินบรรยายอะไรเช่นนี้!
ปู้ฟางรู้สึกเหมือนตนเองกำลังเดินล่องลอยอยู่ในอากาศ ช่างเป็นความรู้สึกแสนประหลาดที่ทำให้สุขใจล้นเหลือ หลังจากที่กลืนข้าวโลหิตมังกรชุ่มโชกด้วยน้ำซอสลงท้องไป ชายหนุ่มก็รู้สึกผ่อนคลายจนรูขุมขนทั้งร่างเปิดออก
“ยอดเยี่ยม!” ปู้ฟางพ่นลมร้อนออกจากปาก ในใจรู้สึกผ่อนคลายเป็นอันมากหลังจากที่ได้กินข้าวหน้าเนื้อร้อนฉ่าเข้าไปหนึ่งคำ
เขาเลียริมฝีปาก แล้วก็พบว่าลิ้นของตนยังคงชาจากความร้อนของข้าวและเนื้ออยู่
“ความจริงแล้วซอสจากเนื้อวัวมังกรพเนจรจะอร่อยกว่านี้หากเติมพริกป่นลงไปเล็กน้อย” ปู้ฟางพึมพำขณะส่งอาหารพูนช้อนเข้าปากอีกคำหนึ่ง
แต่ตัวชายหนุ่มนั้นไม่ค่อยชอบพริกป่นนัก อาหารที่เขาทำส่วนมากไม่ค่อยเผ็ด แม้พริกป่นจะเป็นเครื่องปรุงรสที่ยอดเยี่ยมก็ตามที
“เอาเป็นว่าต่อจากนี้จะปรับรสชาติอาหารตามความชอบของลูกค้าก็แล้วกัน” ปู้ฟางยิ้ม เขามีพริกป่นให้เลือกใช้เต็มไปหมด แถมยังมีซอสพริกอเวจีอยู่ในกระเป๋าด้วย
ชายหนุ่มเลิกคิดเรื่องนี้แล้วตั้งหน้าตั้งตากินข้าวหน้าเนื้อต่อไป เขารู้สึกสุขใจเป็นอันมาก ยกมือป้องปากเป็นบางครั้งขณะผ่อนลมร้อนออกจากปาก
นี่เป็นประสบการณ์ความสุขและความทรมานใจที่ผสานกันอย่างลงตัว แต่เนื่องจากอาหารจานนี้ช่างเลิศรสนักชายหนุ่มจึงอดใจไม่ได้และกินเข้าไปจนหมดจาน
พอกินข้าวหน้าเนื้อหมด หน้าผากของชายหนุ่มก็เต็มไปด้วยเหงื่อ
ปู้ฟางลูบพุงยื่นๆ ของตนแล้วขดต
