หากปู้ฟางได้มาเห็นคงรู้ทันทีว่าชายผู้นี้เป็นใคร
นักบวชหนุ่มเปิดม่านของเกี้ยวออก พลางใช้มือข้างเดียวลางร่างหนึ่งออกมา
“ไอ้เวรเจ้ามู่เฉิงนี่ บังอาจมาทำให้ข้าไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม แถมให้ข้ามาทำงานบ้าบอไร้สมองอะไรนี่แต่เช้า” เขาสบถออกมาพลางเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว มือเหวี่ยงร่างที่จับเอาไว้ลงบนพื้น ฉางเต๋อปรายตามองร่างนั้นพลางกระทืบเท้าลงบนหางงู พร้อมก้มตัวลงข่มขู่ “ฟังให้ดีไอ้งูบ้า หากอยากช่วยสหายของเจ้าก็จงไปหาเถ้าแก่ปู้เสีย แล้วอย่าบอกเล่าว่าข้ามาส่ง…”
อาหนี่นอนดิ้นอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ชายหัวโล้นอย่างโกรธเกรี้ยว
“รีบไปแต่ไก่โห่เล่า มิเช่นนั้นแถวจะยาว…” ฉางเต๋อระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพลางลูบศีรษะโล้นของตน จากนั้นเขาก็หันหลังกลับเตรียมตัวจากไปพร้อมคนแบกเกี้ยว ทิ้งอาหนี่ที่กำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยโทสะเอาไว้บนพื้น
