บนถนนของนครหลวง ในตรอกที่เงียบสงัด
แสงอ่อนโยนของดวงจันทร์ส่องสว่างในตรอกมืดสนิท เจ้าดำนอนคว่ำอยู่ที่ทางเข้าของร้านเล็กๆ ของฟางฟาง มันหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่ากำลังหลับลึก
หน้าต่างร้านทุกบานปิดสนิท แต่กลับมีเสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะฉับๆ มาจากในห้องครัว
นิ้วเรียวยาวของปู้ฟางเปียกโชกด้วยน้ำ เขากำลังใช้มีดหั่นหัวไชเท้าบนเขียงด้วยจังหวะสม่ำเสมอ มีดในมือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนดูน่าตื่นตาตื่นใจ ปู้ฟางเดินหน้าหั่นหัวไชเท้าต่อไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยโดยไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าจะยังไม่พอใจกับความเร็วของตนเองเท่าไรนัก
ท้ายที่สุดชายหนุ่มก็หั่นหัวไชเท้าจนหมด เขาควงมีดไปมาระหว่างหว่างนิ้วจนดูเหมือนใบพัดกังหันลม
จากนั้นปู้ฟางก็เหวี่ยงมีดแล้วเก็บมันกลับเข้าไปในที่เก็บมีด
ชายหนุ่มยืดเส้นยืดสายพลางหาวออกมา ทุกครั้งที่มีเวลาเขาจะฝึกทักษะการใช้มีดและการแกะสลัก ในฐานะผู้ที่ใฝ่ฝันจะเป็นพ่อครัวเทพในโลกจินตนาการที่มีฝีมือฉกาจสกรรจ์ที่สุด เขาจะอู้ไม่ได้เป็นอันขาด เขาต้องฝึกอย่างหนักเพื่อให้ทักษะการทำครัวพื้นฐานของตนเองสมบูรณ์แบบ
ปู้ฟางเช็ดหยดน้ำออกจากมือ ดวงตาดูมีความตื่นเต้นเล็กน้อย จิตใจของเขากำลังเชื่อมต่อกับระบบเพื่อเข้าไปดูสิ่งที่อยู่ข้างใน
“ภารกิจฉุกเฉินสำเร็จ ระบบมอบรางวัลเรียบร้อยแล้ว รางวัลของภารกิจนี้คือข้าวโลหิตมังกร และความคืบหน้าด้านพลังปราณอีกร้อยละสิบ… ทำได้ดีมาก”
ปู้ฟางจึ๊ปา
