นอนว่าทุกคนหมดสติไปในจอกเดียว
เหล่าผู้คนที่เมามายไม่ได้สตินอนพังพาบอยู่บนพื้น สุดท้ายต้องกลายเป็นภาระให้คนรู้จักหามกลับบ้านไป
เจ้าอ้วนจินและผองเพื่อนไม่ได้มาดื่ม แต่แน่นอนว่าปู้ฟางก็ไม่มีเวลาทำอาหารให้พวกเขากินเช่นกัน ทว่าเหล่าชายอ้วนก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร กลับนั่งดูมหกรรมการขายน้ำเมาที่หาดูได้ยากด้วยความตื่นตาตื่นใจเสียด้วยซ้ำ
ปู้ฟางมองสุราในเหยือกหยกสีขาวแล้วมุ่นคิ้วเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นประกาศกับฝูงชน “สุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็ง เหลือพอขายอีกแค่ห้าจอกเท่านั้น”
ห้าจอกรึ หนี่หยันหน้าซีดเผือด นางไม่คิดมาก่อนเลยว่าสุรานี้ไม่เพียงขายเป็นจอก แต่ยังมีจำนวนจำกัดอีกด้วย!
แต่เอาอย่างไรก็เอากัน เพราะตอนนี้ถึงตานางพอดี
มุมปากของหนี่หยันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขณะก้าวมายืนตรงหน้าปู้ฟาง นางยิ้มกริ่มดูทะเล้นพลางเอ่ยถาม “เถ้าแก่ปู้ เจ้าคิดค้นวิธีการทำสุราที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้อย่างไรรึ”
ปู้ฟางมองใบหน้าสวยเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ของอีกฝ่าย หญิงตรงหน้างามมากเสียจนล่มบ้านล่มเมืองได้เลยทีเดียว จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับสูดลมหายใจเข้าลึกพลางก้มลงมองสุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งในเหยือกหยกสีขาว
“สุราส่วนของเจ้า ไม่จำเป็นต้องจ่าย” ปู้ฟางใช้กระบวยตักสุราขึ้นใส่จอก จากนั้นก็ยืนจอกกระเบื้องสีฟ้าขาวให้หนี่หยัน
หนี่หยัน ยี่จือหลิงที่ยืนอยู่ข้างหลัง และโอวหยางเสี่ยวอี้ต่างผงะไปตามๆ กัน ทุกคนดูงุ
