หูอี้เฟิงใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งหยิบจอกกระเบื้องสีฟ้าขาวจอกกระจิ๋วขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวจะทำสุราในจอกกระฉอกแม้แค่หยดเดียว ทุกหยดของสุราจอกนี้คือผลึกที่หามาได้อย่างยากลำบาก!
หัวใจของหูอี้เฟิงเหมือนโดนกรีดจนเลือดไหล แต่เขาก็หยุดน้ำลายไหลไม่ได้ เขาดมกลิ่นสุราหอมเข้มแล้วก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป
น้ำสุราสีฟ้าอมเขียวนอนนิ่งอยู่ในจอกกระเบื้องสีฟ้าขาวที่ดูบอบบาง น้ำสุรานั้นดูข้นเล็กน้อย ทั้งยังเรืองแสงรางๆ กลุ่มควันลอยวนอยู่เหนือจอก กลิ่นสุราหอมพุ่งเข้าจู่โจมโพรงจมูกของเขาเหมือนอสรพิษตัวจ้อย ส่งให้รูขุมขนทั่วร่างกายเปิดออก
แค่ได้ดมกลิ่นสุราจอกนี้ก็ทำเอาหูอี้เฟิงเสียวสันหลังวาบด้วยความอยากดื่มสุราแล้ว ดวงตาของเขาดูมึนเมาเล็กน้อย
ผู้นำกองโจรลำดับหนึ่งเม้มปากจิบสุรา น้ำสุราสีฟ้าอมเขียวไหลเข้าปาก ในอึดใจนั้นเองความรู้สึกเหมือนโดนเพลิงแผดเผาก็ทำให้หูอี้เฟิงถึงกับต้องผงะไป เขารู้สึกราวกับลิ้นของตนกำลังอยู่ท่ามกลางกองเพลิง
ความรู้สึกร้อนรุ่มนี้มาแล้วก็จากไป ทันทีที่น้ำสุราไหลลงคอ มันก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยือกเหมือนน้ำแข็ง จนทำให้ผู้นำกองโจรลำดับหนึ่งแทบจะแข็งตาย แต่ความเย็นนี้ก็เป็นความรู้สึกที่ดีในตัวของมันเอง ตาของหูอี้เฟิงแทบจะถลนออกจากเบ้า
เมื่อสุราไหลลงท้อง ระเบิดสามลูกก็ตามมาทันที เขาเรอออกมาสามครั้งติดกันอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ละครั้งเต็มไปด้วยกลิ่นสุราเข้มข้น
“เยี่ยม… เยี่ยมยอดมาก!” กิริยาอ
