การกระทำประหลาดๆ ของเย่หนาน แม้จะเพิ่งได้พบเจอกันไม่นาน แต่มู่ไป๋และคนอื่นๆ ก็เริ่มชินชาเสียแล้ว
เมื่อหลิงหลงตื่นนอนและจัดการธุระส่วนตัวเสร็จสรรพ
คณะเดินทางก็ออกเดินทางกันต่อ
จนกระทั่งเกือบเที่ยง เงาของเมืองใหญ่จึงปรากฏขึ้นให้เห็นรางๆ
ไม่นานนัก ทุกคนก็มาถึงเมืองเมฆา
ท่านผู้อาวุโส พวกเรามาถึงเมืองเมฆาแล้ว ขอตัวลาก่อน มู่ไป๋กล่าวลาเย่หนานด้วยความนอบน้อม
อืม เย่หนานพยักหน้า
พูดจบ เขาก็เตรียมพาหลิงหลงแยกตัวออกไป
แต่ทว่า ในจังหวะที่เดินผ่านหน้าเด็กหนุ่มจอมโอหังคนเดิม
เพลี้ยะ
เย่หนานก็ตบหน้าเด็กหนุ่มคนนั้นไปอีกหนึ่งฉาด
เด็กหนุ่มแทบจะร้องไห้โฮออกมา
โฮ่ง โฮ่ง
ทันใดนั้น สุนัขตัวหนึ่งที่อยู่ข้างทางก็เห่าใส่เย่หนาน
เพลี้ยะ
เย่หนานหันไปตบสุนัขตัวนั้นจนกระเด็นปลิวไปไกล
ฉากนี้ทำเอาทุกคนมุมปากกระตุกยิกๆ
แม้แต่หลิงหลงที่อยู่ข้างๆ ยังเอามือเล็กๆ กุมขมับ
ท่านผู้อาวุโสท่านนี้ ช่าง เป็นยอดคนจริงๆ มู่ไป๋มองแผ่นหลังของเย่หนานที่เดินจากไป พลางยิ้มแห้งๆ
พวกเขาไม่สามารถเชื่อมโยงรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูสง่างามดุจเทพเซียน กับนิสัยภายในของเย่หนานได้เลย
มันช่าง ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง
สิ่งแรกที่เย่หนานทำเมื่อเข้าเมือง ย่อมเป
