ป็นถึงอัจฉริยะ ขั้นรวบรวมวิญญาณ ระดับเก้าจนหน้าบวมปูด
ที่น่าแปลกใจคือ หลังจากได้ฟังเรื่องราว อาจารย์ของเด็กหนุ่มที่ถูกเย่หนานตบ กลับนั่งเงียบกริบไม่พูดอะไรสักคำ
เมื่อกี้เจ้าบอกว่า เขาเองก็เข้ามาในเมืองนี้แล้วด้วย อวี้เซียนหันไปถามมู่ไป๋อีกครั้ง
ขอรับ ท่านอาจารย์ มู่ไป๋พยักหน้ารัวๆ
เอาล่ะ พวกเจ้าแยกย้ายกันไปรักษาตัวเถอะ เตรียมตัวสำหรับการประลองในวันพรุ่งนี้ให้พร้อม แล้วก็ เรื่องในวันนี้อย่าได้แพร่งพรายออกไป ขายขี้หน้าชาวบ้านเขา อวี้เซียนกำชับเสียงเข้ม
คนอื่นๆ ย่อมไม่กล้าปากโป้งอยู่แล้ว
โดยเฉพาะกลุ่มมู่ไป๋ ขืนเรื่องนี้หลุดออกไป มีหวังเอาหน้ามุดดินหนีแน่
พูดจบ อวี้เซียนก็เยื้องย่างด้วยท่วงท่าสง่างามเดินออกจากภัตตาคารไป
ภัตตาคารแห่งนี้เป็นสาขาของหอเทียนเซียง แต่ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับจูหลาน เป็นสาขาของตระกูลหลัก
และเป็นภัตตาคารที่ดีที่สุดในเมืองนี้
ก่อนหน้านี้เย่หนานก็สังเกตเห็น
แต่หลังจากได้สัมผัสกับจูหลาน เขาไม่ค่อยชอบสไตล์การทำงานของตระกูลหลักหอเทียนเซียงนัก จึงไม่ได้เข้าพัก
เขาเลือกพักที่โรงแรมอื่นที่ระดับรองลงมาเล็กน้อยแทน
เวลานี้ เย่หนานและหลิงหลงต่างก็พักผ่อนอยู่ในห้องของตน
เฮ้อ ไม่รู้จะไ